به استوانی و استواری دین کوشش کن چه مهمترین خرسندی دانایی (است) و بزرگتر از آن امید به مینو است.
دربارهٔ این سروده
در این اشعار بر اهمیت استواری دین و تلاش برای دانایی تأکید شده است. شاعر میگوید که خرسندی واقعی در دانایی و امید به مینو (بهشت یا کمال) نهفته است. او از خوانندگان میخواهد که در پی دانش باشند و همواره خرسند و امیدوار باشند. در نهایت، به این نکته اشاره میکند که فرد دانا و امیدوار، به سعادت میرسد، در حالی که نادانی که نومید است، بیخبر از حقیقت است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
بدین کوشو پیوستهخرسند باش
به دانش درختی برومند باش
چو دانا بود مرد امّیدوار
به مینو گراید سرانجام کار
که دانا که دارد امید، آن بهست
ز دانای نومید، نادان بهست