فقرۀ ۸۶

در این بیت، شاعر به اهمیت سخن گفتن با افراد نیکو اشاره دارد و می‌گوید که نباید با انسان‌های بدذات صحبت کنیم. همچنین بیان می‌کند که علم و دانش همچون چراغی روشنگر است و آموزش به کسانی که ناپاک هستند، بیهوده است.