زن کسان مفریب، چه به روان گناه گران بود.
دربارهٔ این سروده
این متن درباره ضررهای فریب و خیانت در روابط زن و مرد صحبت میکند. بیان میشود که زنانی که دیگران را فریب میدهند، گناهکار هستند و این کار میتواند آسیبهای زیادی به خانوادهها و نسلها وارد کند. همچنین تأکید میشود که زنان پارسا و درستکار را باید از این مسیرهای فریب دور کرد، زیرا ظلم به آنها از هر گونه دزدی بدتر است. در نهایت، این عمل به روح و روان آسیب میزند و موجب مشکلات زیادی میشود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
به راه زنان دانهٔ دل مپاش
فریبندهٔ جفت مردم مباش
زن پارسا را مگردان ز راه
که از رهزنی بدتر است این گناه
روان را گناه گران آورد
بس آسیب در دودمان آورد