دادار باش که گروزمانی (ملکوتی) شوی.
دربارهٔ این سروده
این بیت به اهمیت داد و دهش و نیکی کردن اشاره دارد. در آن بیان میشود که اگر انسان بخواهد ملکوتی و جاودانه شود، باید در مسیر داد و دهش حرکت کند. در غیر این صورت، اگر به اینکارها اهمیت ندهد، به سرعت از بین خواهد رفت و فانی میشود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ز داد و دهش جاودانی شوی
جز این گر کنی زود فانی شوی