فقرۀ ۶۶

در این شعر، به اهمیت رعایت اصول اخلاقی و نیکو بودن در برابر خدا و پادشاهان اشاره شده است. شاعر نسبت به ناآمرزیده بودن خود هشدار می‌دهد و از شنونده می‌خواهد که نسبت به نامرزی خود احساس شرم کند. به عبارت دیگر، تأکید بر این است که انسان باید به کردار خود اهمیت دهد و همواره در پی کسب بخشش و آمرزش باشد.