سخن بنگرش (ملاحظه و تامل) کوی، چه سخنی است ( که) گفتن به و سخنی هست که پاییدن (تأمل) و آن پاییدن به از آن گفتن.
دربارهٔ این سروده
در این متن به اهمیت تفکر و تامل در سخن گفتن اشاره شده است. شاعر بیان میکند که برخی سخنان نباید بر زبان آورد و برخی دیگر باید گفته شوند. او به خواننده توصیه میکند که قبل از بیان کلمات، به آنها دقت کند و در مکانهای مناسب، سخن بگوید یا سکوت کند. در نهایت، تأکید دارد که باید در انتخاب کلام خود با دقت عمل کنیم.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
چو خواهی به تیزیسرایی سخن
نگه کن بدان گفتهٔ خویشتن
بساگفته کان را نبایست گفت
بسا گفته کآن را نباید نهفت
بهجای خموشی سخن سر مکن
به جای سخن لب مبند از سخن