ارمغان بهار

فقرۀ ۵۹

سرودهٔ ملک‌الشعرا بهار
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

سخن بنگرش (‌ملاحظه و تامل‌) کوی‌، چه سخنی است ( که‌) گفتن به و سخنی هست که پاییدن (تأمل) و آن پاییدن به از آن گفتن.

۲

چو خواهی بهتیزی‌سرایی سخن

نگه کن بدان گفتهٔ خویشتن

۳

بساگفته کان را نبایست گفت

بسا گفته کآن را نباید نهفت

۴

به‌جای خموشی سخن سر مکن

به جای سخن لب مبند از سخن

بازگشت به سروده‌های ملک‌الشعرا بهار