ناآمرزیده مرد آزرمان را به زندان مکن، گزیده و بزرگ مردم و هشیار مرد را بر بند زندانبان کن.
دربارهٔ این سروده
این ابیات به موضوع زندان و مجازات پرداخته و تأکید میکنند که نباید افراد بزرگوار و با ارزش را در زندان نگه داشت. شاعر خواستار آن است که از زندانی کردن مردان بزرگ و هشیار پرهیز شود و به جای آن، به زندان باید مردانی پاک و شایسته سپرده شوند. همچنین اشاره شده که کسانی که از خدا نمیترسند، سزاوار نگهبانی نیستند. شاعر میخواهد تا انسانهای نیکو و با صداقت در مسئولیتها قرار بگیرند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
به زندان مکن آبرومند را
میفکن نهال برومند را
(جوان گنه کاره دربان مکن
به زندان مر او را نگهبان مکن)
کسی کاو ندارد ز یزدان هراس
ندارد تو را بی گمان نیز پاس
به زندانت بگمار مردی گزین
بزرگ و هشیوار و پاکیزهدین