چند توانت بود مردم (را) به زبان میازار.
دربارهٔ این سروده
این ابیات به این معناست که هرگاه قادر هستی، مردم را با زبان خود آزرده نکن. تا جایی که میتوانی، با نرمی صحبت کن و دل دیگران را با کلام محبتآمیز خود گرم نگهدار.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
همی تا توانی سخن نرم دار
دل مردمان با سخن گرم دار