فقرۀ ۳۹

این شعر به این معناست که نباید توجه و آگاهی خود را به چیزهای بی‌ارزش و ناچیز معطوف کنیم. از طرفی، نباید خود را تسلیم چیزهایی کنیم که ما را به بند می‌کشند. در واقع، باید مراقب باشیم که به هیچ چیزی وابسته نشویم که ما را محدود کند.