باستان (آغاز و همواره) و همه گاه امید بر یزدان دار و دوست آن گیر که ترا سودمندتر بود.
دربارهٔ این سروده
این متن به اهمیت داشتن امید به خدا و انتخاب دوستیهای سودمند اشاره دارد. تاکید میشود که همیشه باید به یزدان (خدا) امید داشته باشیم و دوستانی را برگزیند که برای ما مفید باشند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
امیدت به دادار دارنده بند
گزین دوستی کت بود سودمند