آیین زرتشت

برداشت: زردشت در گات‌ها چنین بیان کرده است که باید در برابر دیوان و نیروهای شر ایستادگی و مقاومت کنیم.

برداشت: در اینجا بیان می‌شود که اهریمن، نماد شر، با هیچ بدی همدست نیست و رابطه‌ای با آن ندارد. در واقع، این گفته نشان‌دهنده نادرستی این باور است که اهریمن به تنهایی مسؤول همه‌ بدی‌هاست، زیرا او هیچ‌گونه همکاری یا وابستگی به آن‌ها ندارد.

برداشت: به خدا نیکی ارج نهاده و دروغ را از فریب‌دهندگان نشنید.

برداشت: به خداوند بزرگ احترام بگذارید و از او به صورت فردی کمک و درخواست کنید.

برداشت: به خوبی گوش کنید و به نیک‌خواهی و نیکی توجه داشته باشید؛ زیرا از این دو، عمل نیک و پسندیده‌ای شکل می‌گیرد.

برداشت: وقتی که فکر و اندیشه خوب باشد، بی‌تردید سخن و عمل نیز خوب خواهد بود.

برداشت: خود را به زیبایی و خوش‌راهی بیارای و زندگی‌ات را مانند بهشت خوشبخت و شاداب بساز.

برداشت: هر دو جنبه‌ی ظاهر و باطن انسان باید به خوبی و نیکی آراسته شود.

برداشت: اگر گفتار و دل و عمل انسان نیکو باشد، وقتی که این سه درست و خوب شوند، انسان هم نیکو خواهد بود.

برداشت: اگر نیت انسان خوب باشد اما سخنانش ناپسند، مانند درختی است که میوه‌های بدی به بار می‌آورد.

برداشت: اگر کسی به خوبی ظاهر باشد ولی دارای صفات ناخوشایند باشد، مانند اناری که ظاهری زیبا دارد، اما طعم آن تلخ و ترش است، در واقع چیزی از زیبایی ظاهری او کم می‌شود.

برداشت: بدی نکن، حتی اگر به نظر نیاید که نتیجه‌اش در اختیار دیو دیوانه‌ای است.

برداشت: روح و جسم خود را به خوبی پرورش بده و به پرورش فرهنگی با ارزش بپرداز.

برداشت: بدن ضعیف و ضعف و نادانی ارزش و قیمتی در نزد کسی که مالک دنیا است، ندارد.

برداشت: اگر در طول روز گرسنه بمانی و شب دچار گناه شوی، این موضوع نزد خدا ناپسند است.

برداشت: این بیت به ما می‌گوید که برخی گناهان به قدری عمیق و بزرگ هستند که هیچ تلاشی برای بخشش نمی‌تواند آن‌ها را جبران کند. مثل این است که زمین تشنه‌ای وجود داشته باشد یا انسانی گرسنه، اما تلاش برای جبران چیزهایی که درست انجام نشده‌اند، کافی نیست.

برداشت: از جایی که آب جریان دارد، درختی را خارج کن و بر روی آن آب، نهال جوانی بکار.

برداشت: برای پخش کردن عشق و محبت خود همچون نوری که از ماه می‌تابد، مرواریدی خالص و ارزشمند بکار. زیرا که تو از خاک و از مایه‌های شیرین زندگی به دست می‌آوری.

برداشت: هیچگاه درختی را که میوه داده است، دور نینداز، زیرا همان درخت جایی را که سایه می‌افکند، ارزشمند است.