بخش ۸۸ - خاتمهٔ کتاب شهید بلخی

برداشت: روزی یک شهید در کتابخانه نشسته بود و در را بسته بود.

برداشت: چیدن گل‌ها از سمت راست و چپ نشان‌دهنده این است که او مشغول گشت و گذار و لذت بردن از زیبایی‌های آن باغ است.

برداشت: ناگهان فردی با شخصیت سنگین و بی‌خبر از حقایق به در آمد، کسی که از نظر دانش کمبود زیادی داشت.

برداشت: گفت: ای شیخی که به خاطر ملاقاتت ستایش شده‌ای، چرا اینجا به تنهایی نشسته‌ای؟

برداشت: یک عالم با اندوختن دانش و تجربه‌اش، به شادی و خوشحالی دست یافته و به مانند گنجی پرارزش، به دیگران نور و هدایت می‌دهد.

برداشت: وقتی خواجه ظاهر شد، او گفت که تنها نبود و اکنون تنها شده است.

برداشت: هر کسی که به درک و شناخت واقعی دست یابد، حتی اگر تنها باشد، در حقیقت همه انسان‌ها را در خود جمع کرده است.

برداشت: کسی که در میان هزاران نفر وجود دارد، اما از درون خالی و بدون ارزش است، در واقع تنها و بی‌مقدار است.

برداشت: میوه زندگی انسان، دانش و تجربه اوست و تجربه، اساس علم و آگاهی به شمار می‌رود.

برداشت: تمام دانش‌هایی که معروف و شناخته شده‌اند، نتیجه زندگی و تجربه‌های بشری هستند.

برداشت: در کتاب‌ها، جملات و کلمات همچون انباری از گنجینه‌های ارزشمند و ساختارهای فکری وجود دارند که می‌توانند ما را بسازند و رهنمودهای زندگی را به ما بدهند.

برداشت: اگر سال‌ها را شماره گذاری کنی، علم و دانش مانند صفحه‌ای از یک کتاب همیشه کاربرد دارد.

برداشت: هر کتابی که از دانش و خرد بهره‌مند است، ارزش و قیمت عمر و تجربه‌ای را که در آن نهفته است، دارد.

برداشت: کتاب برای نادانان ارزش ندارد، اما برای افراد با خرد و دانا، جان آن‌ها را تغذیه می‌کند و به رشد و آگاهی‌شان کمک می‌کند.

برداشت: او پیش کسی صحبت می‌کند که دلش پر از عقده‌های ناگفته است، در حالی که نزد دیگری زندگی می‌کند و روح دارد.

برداشت: هر کسی که با کتاب سر و کار داشته باشد، عمرش از شصت سال تا هزار سال به طول می‌انجامد.

برداشت: کسی که در تنهایی‌اش کتاب می‌خواند، ذهنش از هرگونه نگرانی آزاد و آرام است.

برداشت: هر کس که به کتاب دوست و همراه شود، دیگر از دوستان قدیم خود یاد نخواهد کرد.