بخش ۷۱

برداشت: اردیبهشت فرا رسیده، ای ساقی! اصفهان به جنتی زیبا تبدیل شده، ای ساقی!

برداشت: بهشتی که از دنیا گم شده است، هر سال در زمانی مشخص دوباره نمایان خواهد شد.

برداشت: آن ماهی که در اردیبهشت است، فقط به اصفهان می‌ماند، زیرا اصفهان همچون بهشت است و بس.

برداشت: اردیبهشت در اصفهان به مانند بهشت و باغی دل‌انگیز و زیباست.

برداشت: خورشید ملایمی که هر روز آسمان را مانند یک طشت فیروزه‌ای می‌سازد.

برداشت: شهر به زیبایی تزئین شده و دیوارها و سقف‌ها با تصاویری زیبا پوشانده شده‌اند.

برداشت: هرچقدر که طراحی‌ها زیبا و جذاب باشند، نقش اردیبهشت از همه آنها دلپذیرتر است.

برداشت: گل شب بو پر از گلبرگ است و یاس‌هایش انبوه و بزرگ هستند.

برداشت: محتوای صحبت دوباره به گل‌ها و زیبایی‌هایشان کشیده شد و این موضوع مرا به یاد باغ زیبای خودم انداخت.

برداشت: من از زندگی و جان خود خسته شده‌ام، اما نمی‌دانم چگونه می‌توانم از زیبایی‌های اصفهان دل بکنم.

برداشت: می‌توان از جان دست کشید و جدا شد، اما نمی‌شود از زیبایی‌های اصفهان دل برید و جدا شد.

برداشت: گل آرامشم به ثمر رسید، خبری از شاه رسید.

برداشت: لباس پاره‌ام را تعمیر کردند و بدون اینکه گناهی کرده باشم، مورد بخشش قرار گرفتم.

برداشت: قاسم زندگی و وضعیت من را به گونه‌ای توضیح داد که مانند وزرا و مقام‌های بزرگ به نظر می‌رسید.

برداشت: از روی محبت و دوستی، نوری به من بخشیده شده که به درگاه انسانی با چهره‌ای زیبا و بزرگوار روی می‌آورد.

برداشت: در خفا با «شکوه» همراه شد و در ماجرای خسرو، به او یاری رسانید.

برداشت: نامه‌ام به دست شاه رسید و وضعیت من به او گزارش شد.

برداشت: درخواست کردند که از شهر اصفهان به همین شکل رفتار شود. این رفتار مخصوص شاهان است.

برداشت: هرچند که خوشبختی من دنبال رضایت و خواسته‌ام بود، اما در ابتدا از من تعهدی گرفت.

برداشت: به جای اینکه به سیاست پرداخته و مشغول شوم، تصمیم دارم در ری آشتی و انزوا زندگی کنم.

برداشت: من تمام حرف‌هایی که گفتند را پذیرفتم و با مهر و امضای خودم آن را تأیید کردم.

برداشت: به سمت تهران حرکت کردم تا به خانه‌ام برسم و از دیگران دور شوم.