بخش ۶۲ - صفت عدالت

برداشت: آسمان‌ها به خاطر عشق و احساسات قلبی برپا شده‌اند و ستاره‌ها از عدل و انصافی که جهان را زیبا می‌کند، شکل گرفته‌اند.

برداشت: این ابیات به نوعی اشاره دارد به این که اگر در زندگی بر اساس عدالت عمل نشود، تمام زرق و برق و زیبایی‌های ظاهری بی‌ارزش و بی‌حساب خواهد بود. به عبارت دیگر، مهم‌ترین چیز در زندگی و جامعه، برقراری عدالت است و در غیر این صورت، هر چه که به نظر خوب و زیبا بیاید، محکوم به نابودی است.

برداشت: اگر عدالت از بین برود، ستاره‌ها به یکدیگر برخورد خواهند کرد و نظم دنیا به هم خواهد ریخت.

برداشت: عدل مانند نقطه‌ای در دایره است که ظلم در هر سمت آن قرار دارد و عدالت در وسط این دو حالت قرار دارد.

برداشت: این جمله به معنای این است که بهترین کارها، کارهایی هستند که در میانه قرار دارند و از افراط و تفریط دوری کنند. یعنی هر چیزی که در حد اعتدال و میانه‌روی باشد، بهتر است.

برداشت: کسی که می‌داند و درک درستی از مسائل دارد، هرگز در چیزی که نادرست است، وارد نمی‌شود.

برداشت: عقل مانند شاگردی است که تحت سرپرستی استادی عادل قرار دارد، بدین معنا که هر کس که عادل باشد، از عقل درستی برخوردار است.

برداشت: همه کسانی که بر دیگران ظلم می‌کنند، نادان و جهل‌زده هستند و مانند غول‌ها عمل می‌کنند.

برداشت: دیوانه‌ای به شهری بدی رفت که مردی آنجا بود که از عقل و درک بهره‌ای نداشت.

برداشت: جاهلان در میان دو حد افراط و تفریط گیر کرده‌اند؛ گاهی به حد افراط می‌رسند و گاهی به حد تفریط.

برداشت: اگر از جایی به پایین بیفتی، دوباره به همان جا برمی‌گردی و از همانجا دوباره پایین می‌افتید.

برداشت: نادانی با ستم به خوبی در هم می‌آمیزد و از همین جا دشمنی‌ها به وجود می‌آید.

برداشت: راستگویان به طور متعادل و بی‌طرفانه جلو می‌روند، در حالی که ظالمان به سمت انحراف و تبعیض کشیده می‌شوند.

برداشت: عقل انسان بر اساس درک و سنجش عدالت شکل می‌گیرد و توانایی شناخت و فهم عدالت را دارد.

برداشت: عقلای واقعی در دنیا دارای دو شکل یا رویکرد هستند، اما در واقعیت تنها یک مفهوم و معنا دارند.

برداشت: جاهلان به کسانی گفته می‌شود که نادانی و ظلم را در کنار هم دارند. یعنی کسانی که به دلیل نادانی خود، به دیگران ظلم می‌کنند و در عین حال ممکن است خود نیز مظلوم واقع شوند. به بیان دیگر، نادانی و ظلم دو روی یک سکه‌اند.