بخش ۵۹ - حکایت جود و بخشش محمود

برداشت: محمود، یک شخص از زابلستان است و او فرزند یک بنده و غلام است، همان‌طور که می‌دانی.

برداشت: هیچ‌کس پدرش را به خاطر بدی شکل و اندامش خریداری نکرد، زمانی که او هنوز مقام غلامی داشت.

برداشت: محمود شبیه پدرش شده است، با چهره‌ای زرد و قدی بلند و ظاهری ناپسند.

برداشت: زمانی که آوازه او به اوج رسید و از خراسان تا مرز گنگ گسترده شد.

برداشت: انسان هنگامی که به آینه نگاه می‌کند، نواقص و زشتی‌های خود را به وضوح مشاهده می‌کند.

برداشت: روزی وزیر باهوش به ما گفت که به خاطر رفتار ما دلخور شده است.

برداشت: آن کسی که به ما نامهربانی کرد، نتوانست به چهره‌اش زردرویی را نشان دهد، اما می‌تواند از خود شکایت کند.

برداشت: شاه باید در صبح زود طوری عمل کند که محبت مردم به او جلب شود.

برداشت: ای کسی که از این دژ تاریک به من نوری نمی‌بخشی و محبت مردم را به من نمی‌رسانی.

برداشت: او به وزیر دانا گفت که امیدوار است عمرش بلند و پایدار باشد و همیشه در سایه لطف خداوند قرار گیرد.

برداشت: این بیان به این معناست که برای حل مشکل یا رنجی که داری، راه حلی ساده وجود دارد و این که خودت می‌توانی با دستان قدرتمند و درایت رهبری که در اختیار داری، به این مشکل پایان دهی.

برداشت: قبل از این زیبایی و چهره دلنشین، حجاب را کنار بزن و خود را نشان بده.

برداشت: خزانه‌ات پر از ثروت است و درآمدت زیاد، و نیروهایت نیز شجاع و جسور هستند.

برداشت: خودت را به گونه‌ای معرفی کن که باارزش باشی و در چشم دیگران محترم و عزیز به نظر بیایی.

برداشت: اگر با طلا و ثروت سر و کار داشته باشی، می‌توانی چهره‌ای خوب و خوشحال داشته باشی، و اگر از خوبی و نیکی بهره‌مند شوی، به انسان بهتری تبدیل خواهی شد.

برداشت: با محبت و نیکی دیگران را بپذیر، پس تو هم باید با لطف و kindness رفتار کنی تا دوستت داشته باشند.

برداشت: پادشاه به وزیر گفت که بخشندگی و نیکوکاری انجام بده و به این ترتیب نامش جاودان خواهد شد.