بخش ۲۸ - داستان رفیق بی‌وجدان

برداشت: مرد جوانی بود که چندین دوست داشت و همه آن‌ها با هم برادر و دوستان نزدیک بودند.

برداشت: این جوانان با ایمان و بی‌خبر از پیچیدگی‌های دنیا، در عمق دلشان به وجود خدا اعتراف کرده‌اند.

برداشت: خانه‌هایشان به هم نزدیک است و همه در شادی و خوشحالی یکدیگر شریک هستند.

برداشت: این بیت به نوعی اشاره دارد به افرادی که با وجود داشتن ظاهری انسانی، در واقع دارای ویژگی‌های زشت و ناپسند هستند. این افراد ممکن است به دیگران تهمت زده یا آنها را فریب دهند، در حالی که در درونشان نیت‌های بدی دارند. به عبارت دیگر، ظاهر زیبا و معصومیتی که نشان می‌دهند، در تضاد با روحیات و اعمال ناپسند آنهاست.

برداشت: دوستی نزدیک و صمیمی همچون دو مغز در یک پوست، آنها همه جا با هم هستند و از بیرون کنار هم قرار دارند.

برداشت: دست دوستی را به یکدیگر دهید و سر خود را به دور دوستان بچرخانید.

برداشت: او با زیبایی و ظاهری دل‌فریب خود را چنان آراسته است که گویی یک فرشته زیباست.

برداشت: چند نوشته از آثار «لافنتن» و «مولیر» و همچنین چند شعر از «روسو» و «ولتر» را مطالعه کرده‌ام.

برداشت: همه جا از «مونتسکیو» صحبت کردی و گاهی هم درباره «داروین» مطالبی را مطالعه کردی.

برداشت: سخنان زیبا و دل‌فریب باعث شدند که آن فرد ساده‌دل، صبر و شکیبایی‌اش را از دست بدهد.

برداشت: مرد جوان در پاسخ به سوال درباره دینش گفت که دین او وجدانش است و به نوعی به ابلیس اشاره کرد.

برداشت: دوستش پرسید: "رفیق! وجدان چیست؟" و او در پاسخ گفت: "وجدان چیزی جز خود وجدان نیست."

برداشت: در دل هر فرد حسی پنهان وجود دارد که آن را وجدان می‌نامند.

برداشت: انسان با عمل خود می‌تواند تفاوت بین خوب و بد را تشخیص دهد و از هم باز شناسد.

برداشت: فرق بین خوب و بد زمانی آسان است که بر اساس عقل و منطق پیش برویم.

برداشت: بسیاری از کارها در اسلام انجام می‌شود که در واقع حرام نیستند.

برداشت: اما وجدان در مسیر عقل، هر چیزی را که نادرست باشد حرام می‌داند و به آن به چشم دام می‌نگرد.

برداشت: چون قوانین مربوط به قصاص و چند همسری، روزه‌ داری و انجام حج، شرکت در جهاد و پرداخت خمس و زکات وجود دارد.

برداشت: در اسلام، برخی کارها وجود دارند که از نظر اخلاقی ناپسند و حرام محسوب می‌شوند.

برداشت: اما وجدان آن را مجاز می‌داند، زیرا عیبی در آن نمی‌بیند.

برداشت: این جمله اشاره به چیزهایی دارد که باعث دوری انسان از حقیقت و واقعیت می‌شود. ربا، قمار، موسیقی و شراب، به همراه زنان زیبا، موانع و حجاب‌هایی هستند که مسیر رشد و کمال را برای انسان مسدود می‌کنند.

برداشت: اگر ربا در معاملات مالی وجود نداشت، جهان به هم می‌ریخت و نظم آن دچار اختلال می‌شد.

برداشت: ساز و آهنگ، شراب خوب و بازی قمار، همه این‌ها جزء فعالیت‌های اجتماعی هستند و در کنار هم می‌توانند برای جمعی از افراد جذاب و سرگرم‌کننده باشند.

برداشت: این وجود زیبا و لطیف که زن نام دارد، تا چه زمانی باید در قید و بند مرگ و اندوه زندگی کند؟

برداشت: وجود او به عنوان یک عضو تاثیرگذار در جامعه، بسیار ارزشمند و مثبت است.

برداشت: نه خدا هست و نه پیامبری وجود دارد! بدون وجود یک عامل مؤثر، هیچ اثری به وجود نمی‌آید!

برداشت: برای گروهی از مردم دین و آموزه‌های آن شکل گرفت و به تدریج از ناپختگی‌های اولیه فراتر رفت و به کمال رسید.

برداشت: کار این مردم وابسته به دو حالت است: امید و ترس، و در هیچ حالتی از رنگ‌ها (سیاه و سفید) جلو نمی‌روند.

برداشت: پیامبری برای بهبود وضعیت زندگی در دنیا، درباره جهنم و آتش و همچنین بهشت و نعمت‌های آن سخن گفت.

برداشت: زیرا که او خود را خدا می‌دانست، بر همه مردم منت گذاشت.

برداشت: صحبت‌هایش ناتمام و ناقص بود و از خداوندی که هرگز ندیده بود، سخن می‌گفت.

برداشت: برای مدیریت و رهبری مردم زمین، قانونی وضع کرد که آن را دین نامید.

برداشت: وقتی که انسان به کمک و همراهی یک دوست واقعی دست پیدا کند، دیگر نیازی به دیانت و قواعد شرعی احساس نمی‌کند.

برداشت: یک انسان باوجدان به سبب تفکراتش، به سمت دین و ایمانش دور شده است.

برداشت: چون اعتقادی که دارد پایه‌ای ندارد و به والدینش وابسته است.

برداشت: فوری به وعده آن مرد نادان بی‌اعتنا افتاد، مانند عشق به دکتر راس.

برداشت: با یک نفس از لب او، بنیاد اعتقادات او به هم ریخت.

برداشت: دین او مانند حبابی که بترکد، خراب شد و از بین رفت، زیرا بر روی آب قرار داشت.

برداشت: خمس و روزه از انسان دور شده و فراموشی بر او حاکم شده است، به طوری که نماز، غسل و وضو نیز به دست فراموشی سپرده شده‌اند.

برداشت: دوستان قدیمی را در نظر داشت و با خواندن غزل وداع، احساسات خود را نسبت به آن‌ها بیان کرد.

برداشت: اهل مندیل را مسخره می‌کرد، گاهی به بدگویی و گاهی به شوخی.

برداشت: هر جا که مردی از اهل علم و دیانت، مانند ملا یا سید و کسانی که به کار روضه‌خوانی و عزاداری مشغولند، حضور داشته باشد، نشان از احترام و اهمیت آن محیط دارد.

برداشت: صاد بلند گفت و با سلام، به ریششان خنده زد.