بخش ۲۶ - خطاب به نزدیکان شاه

برداشت: ای کسی که در نزد پادشاه به مقام و اعتبار رسیده‌ای، چرا از حیا و شرم دست برمی‌داری؟

برداشت: شرم تو از پادشاه جای تعجب دارد؛ اما از خدا چطور شرم نمی‌کنی؟

برداشت: زمانی که فرصتی برای صحبت و گفتگو با پادشاه فراهم نیست، بهتر است درباره دوستان خود صحبت کنی.

برداشت: از چه زمانی است که دیگر هیچ فایده‌ای برای خودت نداری و سکوت بر زبانت قفل شده است؟

برداشت: تو همیشه با صداقت و روشن‌گری نفع خود را بر نفع دیگران ترجیح می‌دهی.

برداشت: اگر دلت به خوبی شاه خوش است، پس چیزی را بگو که در آن خیر شاه نهفته باشد.

برداشت: خیر و خوبی در رفتار نیک و مهربانی با مردم است، نه در سختی و آزار رساندن به دیگران.

برداشت: هرجا که قدم بگذاری، صدا و ناله مردم را خواهی شنید.

برداشت: تا برای پادشاه سپاه را افزایش دهی یا اینکه ثروت او را بیشتر کنی.

برداشت: این احساس نه از نوع عشق و محبت است، بلکه در حقیقت یک نوع دشمنی و خصومت است که به اندازهٔ یک پادشاه قوی و تاثیرگذار می‌باشد.

برداشت: این ثروت و قدرت نظامی چه هدفی جز حفظ و امنیت کشور دارد؟

برداشت: مردی که در فقر و بی‌پناهی به سر می‌برد و دائما ناله می‌کند، چگونه می‌تواند کاری انجام دهد و از خود هزینه‌هایی پرداخت کند؟

برداشت: هر کسب‌وکاری که بیشتر سود دهد، دولت آن را به کنترل خود درمی‌آورد.

برداشت: هر کالایی که خیلی مورد توجه و رایج بود، مقدار مالیاتی که به آن تعلق می‌گرفت، به اندازه‌ی ده برابر افزایش پیدا کرد.

برداشت: هر زراعتی که سود خاصی داشت، آن سود به نوعی به دولت تعلق می‌گرفت.

برداشت: کشاورزان و صنعتگران از کار افتادند و همه تاجران به ورشکستگی دچار شدند.

برداشت: همه مردم در این سرزمین فقیر و نیازمند هستند و همگی به درگاه خداوند شکایت دارند.

برداشت: ای پروردگار توانا، ای صاحب قدرت، لطفاً ریشه ظلم را از بنیاد بکن.