بخش ۱۹ - در فایدهٔ علوم

برداشت: علم برای چه چیزی است ای استاد، مگر اینکه جهان با دانش آباد شود؟

برداشت: علم فقط برای خیال‌پردازی نیست و دانش به خاطر این حجم و گستردگی خود نیست.

برداشت: علم باید به گونه‌ای باشد که نتیجه مثبت و سودمندی به همراه داشته باشد، همانند درختی که میوه می‌دهد.

برداشت: هر کس که از دانش و علم بهره‌مند شود، می‌تواند به آسایش و راحتی انسان‌ها کمک کند.

برداشت: هرچند که دانش تو بسیار عمیق و پیچیده است، اما اگر با عمل همراه نباشد، هیچ ارزش و فایده‌ای ندارد.

برداشت: اگر عمل تو هم نتیجه‌ای نداشته باشد، مانند علمی است که بدون عمل ناقص و ناتمام می‌ماند.

برداشت: علمی که به عمل نیانجامد، مثل درختی است که میوه نمی‌دهد؛ بنابراین، دانشی که به هیچ کار نیاورد، بی‌ارزش و بی‌فایده خواهد بود.

برداشت: اگر تو ای مرد با استعداد، هر علم و دانشی را که داری به عمل و کار نمی‌گیری، چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: اگر در یک کار به صورت کم و بیش عمل کنی، پس با دیگران چه مشکلاتی را به دوش می‌کشی.

برداشت: کسی که در عیش و خوشی زندگی می‌کند، از زحمت و کار سخت خود را دور نگه می‌دارد.

برداشت: اگر تنها به نمایش و ظاهرسازی دانش‌های مختلف بپردازی، هرگز به حقیقت علم نخواهی رسید و تنها به نادانی و ظلمت دچار خواهی شد.

برداشت: اگر می‌خواهی علم بیاموزی، باید بدانید که این علم به خاطر کاهش تعداد دوستان نباشد.

برداشت: اگر به جمع فرزانگان وارد شوی، به مقام و جایگاهی بزرگ و ارجمند دست خواهی یافت.

برداشت: مقصود از این بیت این است که با آغاز صحبت و باز کردن لب‌ها، در واقع شروع به بیان و توضیح دادن موضوعی می‌شود. این عمل تقریباً همانند نشانه‌ای است برای ورود به بحث یا بیان احساسات و افکار.

برداشت: مردی که در یک فن و کار خاص ماهر است، در سکوت و افتادگی به سر می‌برد، در حالی که تو فقط به جستجوی مناسب‌ترین فرصت‌ها از این شاخه به آن شاخه می‌پری.

برداشت: با تمام دانشی که داری، نمی‌توانی به حقیقت واقعی برسی، مگر اینکه علمی که آن حقیقت در آن جاست را بیاموزی.

برداشت: اگر به جمع دانشمندان و متخصصان علم زمین و آسمان وارد شوی،

برداشت: هر کس در یک هنر خاص مهارت پیدا کرده، از رازهای آن هنر باخبر شده است.

برداشت: اگر در جایی مانند خر در گودالی قرار بگیری، به اندازه‌ای که یک مگس فضای محدودی دارد، به تو توجه نخواهند کرد.

برداشت: حضور نادان مانند حضور در برابر کسی دانا است، و در برابر شخص دانا مانند قرار گرفتن در مقابل منبعی پربار و ارزشمند است.

برداشت: اگر تو به کاری نیایی، ای بیچاره، بهتر است که تو مانند فردی باشی که در کار سخت و کثیف سرگین را جمع می‌کند.