بخش ۱۲ - حکایت دیوانه‌ای که سنگ به چاه اندخت

برداشت: یک دیوانه به چاه نگاه کرد و تصویر خودش را در انتهای چاه دید.

برداشت: سنگی در مسیر افتاده و باعث ایجاد مشکل شده، به طوری که آن سنگ باید به چاه انداخته شود تا راه هموار شود.

برداشت: مردم شهر سختی‌ها و مشکلات زیادی را متحمل شدند تا اینکه توانستند آن سنگ重 برداشت کنند.

برداشت: تو همان سنگی هستی که به چاه افتاده و حکیمان و عاقل‌ها به تو توجه می‌کنند.

برداشت: برای اینکه از عمق یک موضوع یا احساس خارج شوی، باید زمان زیادی را صرف کنی.

برداشت: پدر تو باعث دردسر و مشکلات بود و مادر نیز مایه پرسش و نفاق. تو خوب هستی که به هر دو اینها ورای گذاشته‌ای.

برداشت: هر کسی که در میان مردم مورد احترام و اعتبار باشد، نزد تو مانند یک فرد بی‌ارزش و زشت به نظر می‌رسد.

برداشت: کسی که نزد تو احترام و اعتبار دارد، در برابر دیگران برای تو خود را نشان می‌دهد و دست به کار می‌زند.

برداشت: او استاد خوبی است که راه و روش حقیقت را با زیبایی بیان می‌کند، مثل سروی که در باغی پر از تحقیق و بررسی رشد می‌کند.

برداشت: انسان وقتی که به شهرت و نام و آوازه خود دل ببندد، می‌تواند هر کاری که می‌خواهد انجام دهد و بر سر هر چیزی که بخواهد بیاورد.