بخش ۱۱ - در نیکامی و بدنامی می گوید

برداشت: آه از آدمی که وقتی به سمت پستی می‌رود، هیچ چیز او را حفظ نمی‌کند و هیچ‌چیز برایش ارزشمند نمی‌شود.

برداشت: اگر به سوی قله‌ها برود، مانند پادشاهی خواهد شد که از خورشید و ماه نیز بالاتر است.

برداشت: گاهی مثل چشم زندگی جایی قرار می‌گیرد و گاهی به قدری ناامیدکننده و ترسناک می‌شود که از مرگ هم بدتر به نظر می‌رسد.

برداشت: معروفیت و نیکویی نام، از هر چیز دیگری ارزشمندتر است؛ کسی که زندگی‌اش با نیکنامی سپری شود، سزاوار احترام و ارادت بیشتری است.

برداشت: مردی که شهرت خوبی ندارد، موجب شرم و خجالت است و به همین دلیل دیگران به او بی‌احترامی می‌کنند.

برداشت: دشمنان انسان‌ها به آشکار و پنهان نسبت به مردمی که دشمن دارند، شناخت و آگاهی کامل دارند.

برداشت: کسی که در این دنیا به بدنامی شناخته شده، بعد از افتادن طشت رسوایی‌اش از بام، رسوایی‌اش نمایان می‌شود.

برداشت: اگر کسی به بدی و دشمنی دست بزند، نیکنامی و خوب نامی او از بین می‌رود، در حالی که دشمنان او به عزت و اعتبار می‌رسند.

برداشت: هر کسی که دیگری را خوب ببیند، سعی می‌کند او را بد نشان دهد تا اشتباهات و نواقص خود را پوشش دهد.

برداشت: این همه ستم و بی‌عدالتی و نوآوری‌های نادرست و این رفتارهای ناشایست و زشت.

برداشت: این جمله به این معناست که محصول اندیشه و تفکر این جمعیت به خلق و شکل‌گیری انسانی انجامیده است که از آن موضوع یا شرایط خسته و ناامید شده است.

برداشت: افرادی که قبلاً به اشتباهاتی که انجام داده‌اند، دشمنانی برای خودشان ساخته‌اند.

برداشت: از برتری جویی و خودپسندی و توهمات خود لب به توبه نگشوده‌ام.

برداشت: در اینجا به این نکته اشاره می‌شود که برخی از عادات و ویژگی‌های ناپسند می‌توانند به وجود آیند و زندگی را دشوارتر کنند. به عبارت دیگر، اگر انسان به اشتباهات خود پی نبرد و آن‌ها را اصلاح نکند، ممکن است دچار مشکلات بزرگ‌تر و بدتر شود.

برداشت: وقتی که به دنبال نابود کردن یک بدی هستی، از شدت عقل و تجربه، ممکن است باعث به وجود آمدن هزاران بدتر از آن شوی.

برداشت: این شخص، سزاوار بدترین نفرین‌هاست و بدتر از آنچه گفته شده، اوست.

برداشت: هیچ نکته‌ای از دوستان نشنیده‌ام و هیچ صفحه‌ای از کتاب را نخوانده‌ام.

برداشت: هر کاری که نفعی داشته باشد، به‌عنوان خوب و هر چیزی که نفعی نداشته باشد، به‌عنوان بد تلقی می‌شود.

برداشت: انسانی که خود را قوی و نیرومند می‌داند، ممکن است سایرین را به عنوان شکار خود در نظر بگیرد و از قدرتش بر آن‌ها بهره‌برداری کند.

برداشت: او بخیل را به خاطر ناتوانی‌اش مورد سرزنش قرار می‌دهد و از این ناتوانی خجالت می‌کشد.

برداشت: اگر کسی مالی به کسی دیگر بدهد، او همیشه در دل خود حسرت و ناراحتی از آن مالی که داده دارد.

برداشت: تا زمانی که آن نعمت را از او نگیرد، دلش آرام نخواهد شد.

برداشت: دوسیده: چسیده - خود را چسبانیده

برداشت: من هر از گاهی خود را به دلیل نادانی و دیوانگی، یا به اندازه‌ی پطر یا ناپلئون، می‌خوانم.

برداشت: اما در عمل، به خاطر طبیعت خشن خود، دست ضحاک را از پشت بسته است.

برداشت: در سیاست، به خاطر دشمنی و پافشاری، از حجاج پیشی گرفته است.

برداشت: تاریخ و نام‌های بزرگانی چون تیمور و چنگیز به واسطه‌ی خشونت و جنایاتشان در ذهن‌ها ماندگار شده است.

برداشت: در اینجا به این معناست که انسان‌ها به خاطر نادانی و کمبود دانش، گاهی مانند کودکان رفتار می‌کنند و در عین حال دیگران نیز برای کمک به آنها مانند دایه‌ی نوازشگر و پرستار عمل می‌کنند.

برداشت: مراقبی هست که از مادر هم مهربان‌تر است و بچه‌ها را از خطرات و مشکلات دور نگه می‌دارد.

برداشت: شیرخواره را خفه کرده و مال و اموالشان را گرفته‌اند.

برداشت: همه به دارایی‌های همسایه‌اش نگاه می‌کند و وای به حال آن کودک که تحت سرپرستی این فرد حریص است.

برداشت: انسان‌هایی که به ظاهر خود را به‌روز و مدرن نشان می‌دهند، ولی در باطن به گذشته و سنت‌ها چسبیده‌اند، نمی‌توانند به شکل واقعی لذت ببرند. آن‌ها مانند کسی هستند که در هنر شکار تخصص دارد اما از شادی و سرخوشی بی‌بهره‌اند.

برداشت: به نظر می‌رسد که این صحبت‌ها تنها ادعاهایی درباره ملت، خدا و نماز هستند که ارزش واقعی ندارند، بنابراین باید این حرف‌ها را ناسره و بی‌محتوا دور انداخت.

برداشت: دین قدیمی شده و دیگر به درد زمانه نمی‌خورد، بنابراین تو هم باید ایده‌ها و کارهای جدیدی به دنیا عرضه کنی.

برداشت: به نظر می‌رسد که انسان‌ها به خاطر کارهای خوبی که انجام می‌دهند، لایق پاداش و قدردانی هستند.

برداشت: کشور مانند یک بدن هوشیار است و مردم آن، اعضای زیادی هستند که این بدن را تشکیل می‌دهند.

برداشت: هر چه که انسان‌های بد در نظرشان قبیح باشد، کسی که خوب است، آنچه را که خود انتخاب کرده، برمی‌گزیند.

برداشت: کار مردم باید به دست خود مردم انجام شود، نه اینکه کار مردم به دست دیگران سپرده شود.

برداشت: وقتی این ماجرا را شنید، راه دیگری را در پیش گرفت و از علی ولی سخن به میان آورد.

برداشت: او می‌گوید که به خاطر کینه‌جویی در مورد توافق عمومی، علی (علیه‌السلام) آن‌ها را افرادی بی‌مقدار و بی‌ارزش خطاب کرده است.

برداشت: جاهل از روی نادانی و ناآگاهی، مردم را بی‌ارزش و بی‌معنا می‌شمارد و آن‌ها را دچار اشتباه و توهم می‌کند.

برداشت: انسان، ویژگی‌ها و خصایص خود را از علی (علی بن ابی‌طالب) الهام گرفته و تفاوتی میان او و خود قائل نیست، انگار که فقط بر اساس ظاهر و فراخ بودن، خود را می‌سنجد.

برداشت: ای علی، به دیگران با نگاهی که شایسته‌ی توست ننگر و خودت را به تقلید از دیگران مشغول نکن.

برداشت: کسی که خود را از دیگران برتر و خداوندگار می‌داند، با تو تفاوت‌های زیادی دارد.

برداشت: او بهترین و نیرومندترین موجود است، تو که هستی که در برابر او خود را مطرح کنی؟ ای جان دوست!

برداشت: تو مثل علی نیستی، و معاویه هم نیستی و یزید هم نیستی، بلکه در جهنم هستی.

برداشت: سران عرب، افرادی بودند صاحب علم، generosity، فضیلت و ادب.

برداشت: تو انسانی کافر و بدبین هستی که نه تنها با مردم دشمنی می‌کنی، بلکه به خودت هم محبت نداری.

برداشت: تو نه اصالت و ارزش داری، نه چیزی از جان و گوهر، نه پدر را شناخته‌ای و نه مادر را.

برداشت: تو نتیجهٔ یک بحران هستی و خودت هم دچار همین بحران شده‌ای، چه فریادهایی که از تو برنمی‌خیزد!