شمارهٔ ۷۱

این شعر به این موضوع اشاره دارد که کسی که اسرار غیب را می‌داند، تو نیستی و همچنین کسی که قادر به خواندن خطوط ناپیدا است، تو نیستی. بنابراین، نگرانی درباره عاقبت و آنچه پس از مرگ باقی می‌ماند نیز بی‌فایده است، زیرا اگر چیزی هم از تو بماند، متعلق به تو نیست. در واقع، این ابیات به عدم مالکیت انسان بر علم و نتایج زندگی‌اش پس از مرگ اشاره دارند.