ای روح روان که فارغ از این بدنی
جویای عزیزکردهٔ خویشتنی
دربارهٔ این سروده
در این ابیات، شاعر به ارتباط عمیق بین روح و بدن اشاره میکند. او روح را مخاطب قرار میدهد و میگوید که این روح جویای ذات خویش است. همچنین بیان میکند که او و روح یکدیگر هستند و او خود را فرزند روح میداند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ای خفته به خاک، من تو هستم تو منی
من فرزندم تو مادر ممتحنی