شمارهٔ ۶۷

در این شعر، شاعر به مادر خود اشاره می‌کند و اذعان می‌کند که اگر امکانش را داشت، سنگ قبر او را از گور برمی‌داشت. او خود را در خاک تیره و غمین توصیف کرده و می‌گوید که تنهایی او را در زیر خاک رها نمی‌کرد. به طور کلی، این ابیات نشان‌دهنده عشق و دلتنگی شاعر نسبت به مادرش هستند.