شمارهٔ ۴۶

در این شعر، شاعر از سوختن جان و دل خود به خاطر عشق و احساسات عمیق می‌گوید. او به مانند شمعی که می‌سوزد و رشته‌های جانش را می‌سوزاند، با درد و اندوه زندگی را سپری کرده است. شاعر همچنین اشاره می‌کند که در طول این تجربه، اشک‌های زیادی جمع کرده و سوزش و درد را مانند پروانه‌ای که به شمع نزدیک می‌شود، نچشیده است. به طور کلی، شعر از عمق احساسات و رنج‌های عاشقانه صحبت می‌کند.