شمارهٔ ۴۲

در این بیت، شاعر از مرگ (میر اجل) درخواست مهلتی می‌کند تا بتواند مشکلات پیچیده زندگی را حل کند. او اشاره می‌کند که فرقی نمی‌کند اگر با اعمال نیک یا بد از ری (شهر) رفته باشد، بلکه مهم این است که باید به دنبال کارهای خوب و رفتار درست باشد.