شمارهٔ ۳۵

در این شعر، شاعر به ملاقات یاری می‌پردازد که با خرقه و تسبیح او را می‌بیند و به او می‌گوید که نور زهد از چراغ زهد نمی‌آید. شاعر تأکید می‌کند که کسی طعم شهد را در کان نمک نچشیده و کسی نیز میوه را از شاخ چنار نچیده است. به این ترتیب، شاعر بیان می‌کند که تنها ظاهر زهد و عبادت کافی نیست و برای درک واقعی باید عمق و حقیقت را جستجو کرد.