شمارهٔ ۳۲ - رباعی

شاعر در این بیت به این موضوع اشاره می‌کند که نیمی از عمرش در خرافات و باورهای ناروا گذشته و نیمه دیگری از عمرش نیز در حیرت و سردرگمی سپری شده است. اکنون به یک درک عمیق از حقیقت رسیده و می‌گوید که تنها از طریق مرگ می‌توان به درک حقیقی از خداوند دست یافت.