شمارهٔ ۲۴

این ابیات نشان‌دهنده احساس عمیق درد و غم گوینده است. او از دل سیاه مردم و رخ زرد خود می‌گوید که به خاطر بی‌دردی و بی‌احساسی دیگران، دردش بیشتر شده است. در نهایت، به ناچاری به خوردن خون اشاره می‌کند که نمادی از تحمل و تحمل درد است و بیانگر حس ناامیدی و یأس اوست.