شمارهٔ ۲۰

این شعر به احساس ناامیدی و تنهایی شاعر اشاره دارد. او به دنبال انسانی دلسوز و یاری‌رسان می‌گردد، اما متوجه می‌شود که هیچ‌کس در اطراف نیست که به فریادش برسد. شاعر از خود می‌پرسد چرا هیچ‌کس پاسخگوی درخواست‌های او نیست و این نشان‌دهنده احساس عدم ارتباط و فقدان حمایت در زندگی‌اش است.