شمارهٔ ۶

در این شعر، شاعر به منظره‌ای در دشت اشاره می‌کند که نرگسی خوشبو و زیبا در آن به چشم می‌خورد. نرگس همچون مجنونی است که در انتظار لیلی خود، از گور بیرون آمده و بر روی سبزه نشسته است. این تصویر حالتی عاشقانه و پر از انتظار را تداعی می‌کند.