شمارهٔ ۵

این شعر به تصویر کشیدن یک لحظه زیبا و شگفت‌انگیز است. این لحظه، ظهور شخصیتی است که با چهره‌ای گلگون و تیشه‌ای سبز در دستانش از دامن کوه بیرون می‌آید. او همانند فرهاد، قهرمان افسانه‌ای، به نظر می‌رسد که از زمین برخاسته و بر سنگی نشسته است. این توصیف، حس قدرت و زیبایی را در کنار هم نشان می‌دهد.