خمسه‌ مسترقه

برداشت: سال به طور دائم دارای سیصد و شصت و پنج روز و یک ربع است.

برداشت: ماه به مدت سی روز است و در پایان سال، پنج روز دیگر نیز وجود دارد که به آن‌ها "پنجی" می‌گویند.

برداشت: در پایان سال، طبق traditions و روش‌های قدیمی، تغییراتی به وجود آمده است.

برداشت: در روزهای پایانی اسفند و آغازین فروردین، جشن‌هایی برگزار می‌شود.

برداشت: جمعی در میانه روز گرد هم آمده‌اند، و جشن بزرگ "وهیزک" در برابرشان برپا شده است.

برداشت: در فرهنگ جشن سی روزه، واژه "بهترک" به خوبی ثبت شده و از اهمیت زیادی برخوردار است.

برداشت: وقتی از مرز صد و بیست سالگی گذشتی، مانند ماه آبان که پشت سر گذاشته می‌شود.

برداشت: اما در ایران، تنها به نام «وهیزک» او را می‌شناسند و به مذهب زرتشتی ارتباط دارد.

برداشت: موبدان و مغان با دقت به نجوم و محاسبات سالیانه می‌پرداختند و زمان را به درستی تعیین می‌کردند.

برداشت: تا زمانی که جشن‌ها با سنت ملی ما فاصله نگیرند و از روز نخست خود منحرف نشوند، برقرار خواهند بود.

برداشت: پس از گذشت سه قرن از دوران ساسانیان، دویست سال دیگر نیز فراموشی برقرار شد.

برداشت: پنجی در جای خود حضور داشت، اما هیچ‌کس از وهیزک خبری نداشت.

برداشت: زمانی که ماه قمری در نظام اسلامی به پایان می‌رسد، آن پنج روز باقی‌مانده هم به فراموشی سپرده می‌شود.

برداشت: بنابراین، نوروز در ابتدا در زمانی مشخص از سال، گاهی در آبان و گاهی در مرداد برگزار می‌شود.

برداشت: کارهای مربوط به پرداخت مالیات و زراعت به تأخیر افتاده و وضعیت به سختی انجام می‌شود.

برداشت: معتضد وقتی که به مقام خلافت رسید، دستور داد که جدول‌های نجومی را دوباره تهیه کنند.

برداشت: زمانی که ملکشاه به سلطنت رسید و زیبایی و سرسبزی جهان را به خود اختصاص داد، او را با لقب جلال‌الدین می‌شناختند.

برداشت: بزرگمهر به تازگی یک تلسکوپ جدید راه‌اندازی کرد و با آن، زمان دقیق روزها و ماه‌ها را مشخص نمود.

برداشت: پس از آن، تقویم‌ها به راستی درست شدند و تاریخش به نام جلالی شناخته می‌شود.

برداشت: از این نوع آغاز، تقویم شکل گرفت که من تمام تاریخش را بیان کردم.

برداشت: پنج روزی که توضیح آن را دادیم، سرانجام میان بسیاری از ماه‌ها تقسیم شد.

برداشت: مدت‌ها گذشت، سی روز کامل و سی و شش روز بلند و شش روز کوتاه.

برداشت: این متن به ساختار واژگان اشاره دارد و می‌گوید که در ابتدای کلمات دو بار "لا" آمده است، و در کلمه سوم "لب" وجود دارد، و در چهارم، پنجم و ششم هم دوباره "لا" تکرار شده است. به طور کلی، مفهوم این است که در این عبارت، تکرار "لا" و "لب" وجود دارد.

برداشت: در این بیت به مجموعه‌ای از ویژگی‌ها اشاره شده که به نوعی در یک نظام یا چارچوب مشخص شده‌اند. این ویژگی‌ها در کنار هم نشان‌دهنده‌ی اهمیت و اثرگذاری یکدیگر هستند. به عبارت دیگر، اشاره به این دارد که هر یک از این شش نکته یا خصوصیت به نحوی بر دیگری تأثیر گذاشته و به تعادل و هماهنگی کلی کمک می‌کند.

برداشت: یعنی ربع روزی که درباره‌اش صحبت شد، بیش از چهار سال طول خواهد کشید تا به پایان برسد.

برداشت: هر چهار سال یک بار، در روز اسفند یک روز به فصل‌ها اضافه می‌شود.

برداشت: سال و ماه ما دوباره به شکل قمری درآمده‌اند، پس از آن که مغول به ما هجوم آوردند.

برداشت: در طول سال‌ها، موش، گاو و پلنگ به ویژگی‌های معمول خود ادامه دادند و تغییرات خاصی در آن‌ها ایجاد نشد.

برداشت: پس از گذشت چند سال از دوره مشروطه، قانون دوباره به شکل سال شمسی اجرایی شد.

برداشت: سال ترکی و تازی به پایان رسید و سرنوشت ایرانیان به خوبی رقم خورد.

برداشت: پنج روز به پایان سال مانده بود که لقب «پنج دزدیده» به آن‌ها تعلق گرفت.

برداشت: در میان مردم عرب، نام‌هایی برای مقادیر مشخصی از مسروقیات وجود دارد که به پنج مسروقه و ربع‌ها اشاره دارد و به اصطلاح «نسی» نامیده می‌شوند.

برداشت: پیامبر دستور داده بود که هیچ کس نامی از «نسی» نیاورد.

برداشت: گفتند که این مشکلات و نواقص را رها کنید چون در سنت اسلامی گذاشته نشده است.

برداشت: اما چون نیازمندی من شدید بود، سال‌ها به درستی و کامل بودن گذشت.

برداشت: در دوران حکومت اسلامی، سال و تاریخ فارسی باستان متداول شد و به رسمیت شناخته شد.

برداشت: رومیان و مردم غرب نیز به همین شیوه عمل می‌کنند.

برداشت: اما در کشورهای هند، مکه و بابل بین خورشید و ماه نزاع و جدال وجود دارد.