تضمین قطعهٔ سعدی

برداشت: شبی در مجلسی شنیده ام که مرد پینه دوزی با آه و سوز.

برداشت: با پیرزنی چنین می‌گفت که یک روزی در حمام گلی خوشبو.

برداشت: از دوستم به من رسید.

برداشت: آن گِل را گرفتم و با آن خمیر نرم و نیکو مانند پارچه ابریشم درست کردم.

برداشت: آن گِل خوشبو و معطر و دلپذیر بود. به او گفتم که تو چه ماده خوشبویی هستی؟

برداشت: که از بوی خوبت من خوشم آمده است.

برداشت: تمام گل های عالم را امتحان کردم، مانند تو ندیدم و تعجب کردم.

برداشت: وقتی که گل این گفتگو های من را شنید گفت: من گلی بی ارزش و بی اهمیت بودم.

برداشت: اما مدتی را با گُل سپری کردم.

برداشت: گل گلبرگ هایش را باز کرد و با همراهی خودش مرا سربلند و سرافراز کرد.

برداشت: زمانی که عمر من با گل همراه بود، بزرگی او در من اثر کرد

برداشت: وگرنه من همان خاک بی ارزش و بی اهمیت هستم.