شمارهٔ ۸۲ - مرگ سرخ به از مرگ زرد

برداشت: با یکی از مردان دلیر و شجاع دوست شدم که به کار جنگ و نبرد مشغول بود.

برداشت: شجاع و سخت‌کوش و با اراده به گرد او تعدادی از ناموران هستند.

برداشت: بر روی سر، نشان و نشانه‌ای از مقام و بزرگی گذاشته شده و در دل، آرزوی سروری و برتری پنهان است.

برداشت: مردی که همیشه خواهان بزرگی و عظمت بود، هرگز در آرامش به سر نمی‌برد و به هیچ‌وجه از ترس و مقابله دوری نمی‌کرد.

برداشت: به او که جوان و ناپخته است گفتم که قدر زندگی و جوانی‌ات را بدان و ارزش آن را درک کن.

برداشت: با شادی و خنده به سخنان آزادمرد گوش دهید، زیرا او از رنج، اندوه و درد آزاد است.

برداشت: بهتر است که انسان با شجاعت و دلیری، در میدان جنگ جان بدهد تا اینکه در بستری بی‌روح و بیمار بمیرد.

برداشت: از تو پرسیدم آیا به شهر می‌آیی یا اینکه در این کوه می‌مانی؟

برداشت: او گفت که به شهر وارد می‌شوم، اما هیچ‌کس جز دوستانم نمی‌داند.

برداشت: من از تو پرسیدم که خوشبختی‌ات کجاست؟ و مکان زندگی و سرپرستی‌ات کجاست؟

برداشت: گفت در آنجا جایی برای زندگی نیست، جز اینکه در دل مردم جایی داشته باشیم.

برداشت: به او گفتم در آنجا یک خانه بساز، خانه‌ای جدید و با شکوه.

برداشت: زمانی که صفوف ظلم و ستم را بشکنی، پیروزی در آنجا محلی برای استقرار و زندگی تو خواهد بود.

برداشت: به دقت گوش کن تا ببینی آن دلیر چه جوابی داد: که اگر من بر شخص بداندیش پیروز شوم.

برداشت: محل زندگی من مانند یک کاخ است و زمین دیگری نمی‌تواند جای پاهای من را تحمل کند.

برداشت: اگر دشمنی به من حمله کند، من به میدان می‌آیم و زیر دست او نخواهم بود.

برداشت: جای دیگری برای من مناسب نیست، زیرا مکان من زندان سلطان است.

برداشت: اگر در میدان نبرد کشته شوم، اینجا برای من مانند یک زندان تنگ خواهد بود.

برداشت: مرگ بیشتر از یک لحظه نیست، پسر. فکر کردن به آن حتی سخت‌تر از خود مرگ است.

برداشت: اگر وضعیت این است، آنگاه مرگ در میدان نبرد بهتر از رنج و بیماری و اشک و ناله است.