شمارهٔ ۶۷ - داستان رستم و اسفندیار

برداشت: مانند اسفندیار، آن پادشاه خوشبخت، در باغی زیبا و دلنشین به تماشای درختان می‌پردازد.

برداشت: روشنی بخش چهره دین، همچون سایه‌ای گسترده از قدرتی بزرگ و سلطنتی است.

برداشت: کوچک کنندهٔ سرزمین باستانی، در هر جا با دلی شجاع داستانی دارد.

برداشت: آتش بر روی زمین دز به شدت شعله‌ور شده و زمین به شکل عجیبی سوخته است.

برداشت: تاجری که در جنگ ها بی‌رحم است، در عین حال می‌تواند مهربانانه خواهران را نجات دهد.

برداشت: مردی به راهی دشوار رفته است و به زحمت بر اژدهای ترسناک غلبه کرده و سر آن را قطع کرده است.

برداشت: با سر خم کرده در برابر خداوند، بوسه‌ای بر دست پیامبر زده است.

برداشت: پدرش او را به میدان جنگ فرستاد در حالی که مانند یک قهرمان نترس و شجاع بود.

برداشت: من در پی نبردی از سرزمین زابلستان هستم، همانند تیرهایی که رستم در داستان‌ها به کار می‌برد.

برداشت: در این بیت شاعر به توصیف حالتی می‌پردازد که در آن نرگس‌ها (گلی با نام نرگس) به حالت غمگینی فرو رفته‌اند و این غم باعث می‌شود که روح و شادابی آن‌ها خاموش گردد. به عبارتی، فضای غم انگیز و تاریک بر زیبایی و زنده‌دلی آنها تاثیر گذاشته و آنها را به رنگ زردی درآورده است. این تصویر ذهنی می‌تواند نمادی از حال و احوال انسان‌ها باشد که در اثر حوادث و شرایط سخت دچار یأس و ناامیدی می‌شوند.

برداشت: پشوتن برادرش را صدا زد و با گریه و زاری به سمت او دوید، به‌طور ناگهانی گریبانش را پاره کرد.

برداشت: از طرفی بهمن به سرعت آمد و جوی خونین را به سمت او آورد.

برداشت: زال در آن کار بزرگ، از دست‌های خود کم آورده و این گنبد آبی (آسمان) را نظاره می‌کند.

برداشت: از گذشته‌های دور، موبد در مورد نگرانی از روزهای سخت برای فرزندش صحبت کرده و دل او را نگران کرده است.

برداشت: هر کسی که به یل اسفندیار آسیب بزند و خون او را بریزد، روزگار او را به سختی دچار خواهد کرد.

برداشت: اسفندیار، شاهی بزرگ و شجاع، در زمین گرم و داغی افتاده است؛ گویی که به خواب عمیق و مرگ‌آسا رفته باشد.

برداشت: او مانند زعفرانی است که روی آن زعفران سرخ پاشیده شده است.

برداشت: چشمان او مانند دو رود بزرگ هستند که از هر کدام به طور خروشان اشک‌های خونین سرازیر می‌شود و به گونه‌های او جاری است.

برداشت: نگاهی به سمت او انداختم و در دست دیگرم نیز تیر و پیکانی از خون سرخ داشتم.

برداشت: دو آهویی که در حال خواب سنگین هستند، با شکم‌های شان به زمین خمیده‌اند و پاهایشان را به سمت بالا کشیده‌اند.

برداشت: این شعر به این معناست که انسان، مانند یک درختی است که هنوز میوه نرسانده و در حال رشد و تکامل است. در واقع، هر فرد نیاز به زمان و تجربه دارد تا به کمال برسد و به طور کامل درخشان شود. همچنین اشاره به این دارد که هیچ‌کس به طور کامل تمام و بی‌نقص نیست و همواره در حال یادگیری و پیشرفت است.