شمارهٔ ۶۶ - نقش فردوسی

برداشت: تحقیق و جستجو مانند صبحی روشن است که فرشتگان از آسمان به زمین می‌آیند.

برداشت: وقتی که مردم در خواب هستند، دل دیو ریمن در حال تپش و هیجان است.

برداشت: در آن لحظه که کاملاً در خواب است، دلش به روی الهام و آگاهی باز شده است.

برداشت: فرشته‌ای با نوری در دستانش وارد شد و به سوی جایی که زردشت در آنجا بود، روانه شد.

برداشت: در سرزمین ایران، هر دلی که به تحقیق و جستجو بپردازد، مسحور و گرفتار زیبایی‌های آن خواهد شد.

برداشت: هر دلی که در آن دیوانگی وجود داشته باشد، فرشته از آنجا با یک نُفَس نیکو خارج می‌شود.

برداشت: در هر دلی که پاک و بی‌آلایش باشد، هر چیزی که در آن مشاهده کند، به یاد سپرده و نوشته می‌شود.

برداشت: از آنجایی که این زمین تیره و وسیع است، دل پاک و نیکو دیگران مانند خورشید درخشان می‌شود.

برداشت: پیش از آنکه دیو شوم و از عمق فساد برآید، بهتر است از خواب غفلت بیدار شوم.

برداشت: یک پیام دل‌انگیز از سوی سروش به آسمان فرستاده شد.

برداشت: هر قلبی در آن داستانی است که فرشته‌ای بر آن تفسیر و ترجمه‌ای آورده است.

برداشت: هر قلبی با دیدار دیگری نقش و شکلی تازه پیدا می‌کند و هر نقش به نوعی نشان‌دهنده فردی خاص و متفاوت است.

برداشت: بجز از یاد فردوسی بزرگ و نیک‌نام که در دل هر انسانی یک اثر و نشانه دارد.