شمارهٔ ۶۲ - معلم و شاگرد

برداشت: یک نویسنده در مهارت سخنوری به قدری ماهر است که حرف "لام" را به طور مداوم به صورت "نون" تلفظ می‌کند.

برداشت: یک شاگرد تازه‌کار تحت نظر معلمش قرار گرفت و معلم به او آموزه‌هایش را ارائه داد.

برداشت: بدان ای کودک کوچک، آگاه باش که آن عالِم دانا، به تو آموخت که باید از الف و الفاظ بهره‌برداری کنی.

برداشت: به‌ناچار، معلم الف را با صدای انف بیان کرد و این کار باعث عصبانیت او شد و در نهایت گوشش را فشرد.

برداشت: به او گفت: "انف چیست؟" فرزند به دستور "انف" را خواند.

برداشت: استاد سالخورده دوباره مضطرب شد و بر کودک معصوم فریاد زد.

برداشت: یک روز، یک تازه‌کار در میان گروهی از افرادی که ناراحت و در حال گریه بودند، حضور داشت.

برداشت: پدر شب هنگام فرزند عزیزش را در کنار خود نشاند و از او پرسید که امروز چه درس‌هایی را خوانده است؟

برداشت: در شب، کودک شادی مانند روز، با شور و نشاط الف را صدا می‌زند.

برداشت: پدر پرسید انف چیست، جان پدر جواب داد: باید مثل پدر باشی.

برداشت: وقتی کودک حرف الف را به درستی شنید، با چالاکی و نشاط آن را صدا زد.

برداشت: چگونه ممکن است کسی بدون آگاهی از الفبای زبان، حرفی بزند و به آن تسلط پیدا کند؟

برداشت: تو خود حقیقت و راستگویی، پس در سخنان دیگران به دنبال حقیقت و راستگویی باش.

برداشت: تو از خوبی‌ها و کارهای نیک چشم‌پوشی می‌کنی، اما در عین حال از آن‌ها یاد کرده و به دیگران توصیه می‌کنی.

برداشت: ابتدا خودت را از بدی دور کن، سپس دیگران را نیز از بدی دور کن.

برداشت: اگر کسی تب دارد، درمانی برایش نمی‌تواند باشد، همان‌طور که کسی که خورده رطب (خرما) نمی‌تواند از خوردن رطب منع شود.

برداشت: وقتی که حاکم در شب با حکم خود تصمیم بگیرد، مغازه‌دار نمی‌تواند از او جلوگیری کند.

برداشت: افرادی که به ثمره‌ی کار خود می‌رسند، کسانی هستند که به تلاش و کوشش خود ادامه می‌دهند و به خوبی سخن می‌گویند.

برداشت: اگر کلام زیباست و دل زیبایی ندارد، مانند این نیست که در درخت بلوط، مغزی وجود نداشته باشد.

برداشت: اگر دل‌ آدم درست و درست باشد، اما سخنانش سست و ناپایدار باشد، آنچه گفته می‌شود نمی‌تواند به حقیقت تبدیل شود.