شمارهٔ ۵۰ - گل پیشرس

برداشت: در ماه سفندار، یک سال منتظر باشید تا نور عشق و زیبایی بر گل یاس سفید بتابد.

برداشت: هنوز آثار ستم و ظلم بر چهره او باقی مانده است، در حالی که از دی، خورشید با زیبایی خود به او نگاهی می‌کند.

برداشت: باد شمال گلوگاه خود را گره زده و حال و هوای تلخ را بهتر کرده است.

برداشت: سیمرغ با صد رنگ و زیبایی، تیر را در چشم اسفند ماه فرود می‌آورد.

برداشت: برف‌ها ذوب می‌شوند و خورشید تابش می‌کند، سبزه‌ها شروع به رشد می‌کنند و بیدها به حرکت در می‌آیند.

برداشت: دو ده روز پیش، بهار فریبنده‌ای آغاز شد که در آن خورشید به گرمی مشغول فعالیت است.

برداشت: با تابش خورشید و زیبایی آسمان، چهره‌ای زیبا در بهار نمایان شد.

برداشت: برگ تازه‌ای از شاخه‌ی خشک بیرون آمد و به خاطر عطر خوشش، مانند زلفی از گل بیدمشک شد.

برداشت: چند روزی گذشت و شب به روز تبدیل شد، و گل به شکوفایی و زیبایی در باغ پرداخت.

برداشت: عشق بهار و زیبایی چمن، مانند گل یاسمن زینت بخش مجلس است.

برداشت: چند ماه قبل، زمانی که او در اوج خود بود، مانند نور از دل تاریکی بیرون آمد.

برداشت: به آفتاب لبخند بزنید و شب را در کنار ماه زیبا سپری کنید.

برداشت: او نمی‌دانست که این زمان، زمان مناسبی نیست و او در حال نوشیدن زهر است.

برداشت: ناگهان طبیعت از خواب بیدار شد، خورشید غروب کرد و ابرها برخاستند.

برداشت: باد به شدت از بالای کوه‌ها گذشته و باعث شده که درخت چنار خم شود و به حالت ناژو (نازک و ضعیف) دربیاید.

برداشت: زمانه، با حالتی ملایم و خنک شروع به کار کرده و طبیعت نیز به تدریج به رفتار سرد و بی‌روحی گرایش پیدا کرده است.

برداشت: برف بارید و آب در جوی سیاه یخ زد. زاغ در باغ شروع به شوخی و مزاح کرد.

برداشت: تمام باغ پژمرده و بی‌روح است، مانند ستاره‌ای که در شب می‌درخشد و در نهایت محو می‌شود.

برداشت: لبخند شیرین او بر گوشه لبانش به قدری زیباست که هیچ کس نمی‌تواند از آن دل بکند و در عین حال، کلام تلخ او در زبان دیگران تنها به دشنام و زخم می‌انجامد.

برداشت: پاداش زود رسیدن به جایی که امیدی بی‌اساس وجود دارد، این است که به نتیجه‌ای ناامیدکننده دست پیدا می‌کنیم.

برداشت: من گل نویی هستم که همه جا صدایم را شنیده‌اند.

برداشت: من مانند گلی هستم که جوانی‌ام زیر سایه مشکلات و ناملایمات از بین رفته و به راحتی فریب دنیا را خورده‌ام.

برداشت: من سال‌ها راهی را طی کرده‌ام و در این مسیر، در لحظه‌های ناب زندگی‌ام چهره‌ام را به دیگران نشان داده‌ام.

برداشت: من با شور و هیجان روز به زندگی ادامه می‌دهم، اما در شب که سرما و سستی می‌آید، به حالت غم و اندوه فرومی‌روم.

برداشت: از بی‌آبی و ناامیدی روحی دچار اندوه شده‌ام و از سردی عادت‌های زندگی به غم و افسردگی افتاده‌ام.

برداشت: در هیچ یک از روزها لحظه‌ای شاد و خندان را تجربه نکرده‌ام و در هیچ صبحی در باغ لبخندی نزده‌ام.

برداشت: زمانم به سر آمده و عمرم طی شده است، اما تو باید روزهای جوانی خود را ارزشمند بشماری و از آنها بهره‌برداری کنی.

برداشت: بهار جوانی تو همیشه شاداب و سرسبز باشد، دل‌ات شاد و خاطرات‌ات زیبا و دلنشین باشد.

برداشت: به خندیدن در این باغ ادامه بده، زیرا دوستی‌ها از دل شاد و خوشحال تو خوشحال می‌شوند.

برداشت: من از این دنیا چشم پوشیدم، سخن را نگفتم و به حالت خاموشی و تماشا مشغول شدم.

برداشت: بهار باعث شده که جهان برای من مانند خزانی باشد. اکنون زمان تو فرارسیده است، توجه کن!