شمارهٔ ۴۴ - ساقی‌نامه

برداشت: به من شرابی بده که تاثیرش به قدری باشد که هم خواب‌آور باشد و هم توانمندی ذهنی‌ام را تحت تاثیر قرار دهد.

برداشت: این بیت اشاره به نوشیدنی دارد که آنقدر قوت دارد که حتی یک جرعه‌اش قادر است موجودی بزرگ مثل فیل را مست کند، در حالی که موجودی کوچک مثل پشه فقط به عنوان وسیله‌ای برای بازی می‌تواند از آن استفاده کند. به عبارتی، این بیت به اثرات متفاوت یک چیز با ارزش بر موجودات مختلف اشاره دارد.

برداشت: شرابی که اگر سنگی به آن نوشیده شود، نرم‌تر از پارچه ابریشمی خواهد شد.

برداشت: نوشیدن یک جرعه از آن شراب باعث می‌شود که انسان به شدت تحت تأثیر قرار گیرد و عاشق و شیفته شود.

برداشت: اگر کسی این شراب را بنوشد، به دوستی با خداوند آلمانی نائل می‌آید.

برداشت: اگر ولهلم بخواهد جامی از شراب سر بکشد، دیگر نیازی نیست که نقشه‌های جنگی زیادی کشیده شود.

برداشت: شرابی که اگر روسی بوی آن را استشمام کند، از جیحون و آمو بیزار خواهد شد.

برداشت: اگر کسی از شراب معروف اتریش بنوشد، به‌قدری درخشان و خاص است که حتی ولیعهد نیز از آن چشم‌پوشی نمی‌کند.

برداشت: شرابی که اگر به ژاپن برسد، با شرمندگی و درخواست عذرخواهی به چین می‌رود.

برداشت: شرابی که اگر کسی از روی دانش بنوشد، به طرف ویلهلم خواهد آمد.

برداشت: شرابی که نیکلا بنوشد، اگر از آزار ما چشم‌پوشی کند.

برداشت: به دلیل تقسیم ایران، نگران آینده کشور هستیم و باید برای حمایت از آن تلاش کنیم.

برداشت: نوشیدنی که اگر از «سر ادوارد کری» بریزد، می‌تواند به اندازه‌ای ارزش داشته باشد که در صف قضاوت مورد توجه قرار گیرد.

برداشت: نگو که ایران به ازدواج ما وابسته است، از طوفان‌ها و مشکلات نترسد.

برداشت: بیا ای ساقی، آن شراب دیوانه‌کننده را به من بده که دیگر از هوش و خرد خسته شوم و به آرامش برسم.

برداشت: این فرد دانا و هوشمند، برای من همچون دام و تله‌ای است که به آن گرفتار شده‌ام و از او نتیجه‌ای تلخ و دردناک مانند زهر به دست می‌آورم.

برداشت: به من بده تا بتوانم به طور ناگهانی خودم را فراموش کنم و از این بار سنگین رهایی یابم.

برداشت: نگویم که ایران وطن من است، بلکه همین سرزمین خوشبختی، مکان من است.

برداشت: به من عطا کن تا از رنج و آلامی که دارم رهایی یابم و در دل بی‌تفاوتی و نسبت به دیگران بی‌اعتنایی قوی‌تر شوم.

برداشت: نمی‌دانم که آیا دشمنی در سرزمین من وجود دارد که به غارت حرمت‌های عزیز من مشغول است.

برداشت: اگر این می در من تأثیری ندارد، به یک بیگانه بده تا او نظرش را جلب کند.

برداشت: افسوس که بیگانه‌ای در دل خود محبت ندارد، او که باید محبت بیافریند، چه کسی است؟

برداشت: دنیا فقط محلی برای قدرت و زورگویی است و اگر کسی قدرت نداشته باشد، جز مجازات و عواقب بدی چیزی نصیبش نخواهد شد.

برداشت: زمانی که کسی به خاطر ناتوانی و مشکلاتش گریه کند، افرادی که قدرت و توانایی دارند، به او می‌خندند و به حالش تمسخر می‌کنند.

برداشت: هرگز گریه نکن، زیرا این کار فقط باعث افزایش درد می‌شود.

برداشت: صبر کن تا از نیش بداندیشان آسیب نبینی، اما وقتی آسیب دیدی، تدبیری برای درمان درد خود بیندیش.

برداشت: به من یک لیوان از نوشیدنی با ارزش و دلپذیر بده که از آن، دانش و حکمت قدیمی به دست آید و تازه‌تر و نوتر شود.

برداشت: مشروبی که کاوهٔ شیرمرد از آن نوشید و به قهرمان نبرد تبدیل شد.

برداشت: شرابی که خشایارشا از آن نوشید و باعث شد تا بر جهانیان سلطنت کند.

برداشت: این شعر به نوعی به معرفتی عمیق اشاره دارد که از یک نوشیدنی الهی یا معنوی به دست می‌آید. این شراب خاص به حدی قوی و برتر است که پس از نوشیدن آن، فرد به درک و فهمی وسیع دست پیدا می‌کند که می‌تواند نیمی از جهان را درک کند و به روشنایی برساند. به عبارت بهتر، این اشاره‌ای است به تأثیر و تاثیرگذاری علم و معرفت بر روح و ذهن انسان.

برداشت: شرابی که او به همراه می‌آورد، قابل مقایسه با شرابی نیست که فقط برای مردان بزرگ و شایسته است.

برداشت: شرابی که اگر مرده باشد، از آن چشم‌هایش اشک و خون می‌ریزد.

برداشت: شربتی که از آن پشه‌ای قوی و شیرانی شجاع پیدا می‌شود و حتی یک مورچه لاغر نیز با آن قدرت می‌یابد.

برداشت: شرابی که در لیوان نمی‌چرخد، شرابی است که هرگز مست نمی‌کند.

برداشت: به ایرانیان کمک کن تا در این میخانه با هم خوش بگذرانند و از خوشی‌های زندگی بهره‌مند شوند.

برداشت: برای شروع، ای نوازنده، آن ساز چنگ را به صدا درآور و با عطر کلام شیرین خود نغمه را آغاز کن.

برداشت: ای پری، با صدای زیبا و دلنشین خود، مثل آهنگ سغدی، زبر و بم را همگون کن و در دل‌ها زنده‌اش کن.

برداشت: تو در دل این شهری، مانند ماهی که می‌درخشد. اگر قصد داری قشری به هم بریزی، پس نام «شهر آشوب» را بر زبان بیاور.

برداشت: فریاد و ناله را به جان برآور، و با شعله‌های عشق و درد، به یاد این غزل بپرداز.

برداشت: از زندگی در سرزمین پر نعمت ایران باید شاد بود و بر زندگی پادشاهانی که در این شهرها حکم‌فرما بوده‌اند، درود فرستاد.

برداشت: خوشا کاخ‌های زیبایی که تزئین شده‌اند و خوشا مجسمه‌های تازه‌ای که به وجود آمده‌اند.

برداشت: در فصل بهار، جویباران بسیار زیبا و دل‌انگیزند و لاله‌هایی که از کنار این جویباران روییده‌اند، نیز تماشایی و شاداب هستند.

برداشت: شهر اصطخر، جای خوبی است که مردان با شهامت و دلیر در آن زندگی می‌کنند.

برداشت: خوشا به حال اکباتان و شهر شوش، و همچنین بلخ خوشبخت که محل حضور سروش است.

برداشت: با شادی به یاد هیرکان و شهر هری و همچنین دامغان می‌افتم، که کشوری با زیبایی‌های فراوان است.

برداشت: سرزمین گسترده البرز و شهر بزرگ آن بسیار زیباست و خوشا به حال کسی که این سرزمین و نگهبان برجسته‌اش را می‌بیند.

برداشت: بهشت دشت‌خوارزم و گرگان را می‌ستایم و به شجاعت و دلیری آن مردان بزرگ افتخار می‌کنم.

برداشت: خوشا به حال خاک تبریز که عطر دل‌انگیزی دارد و خوشا به حال سواحل سبز رود ارس.

برداشت: چه خوب است رود جیحون و چه خوب است هیرمند؛ همچنین نشابور و آن کوه‌های بلند!

برداشت: چه روزگار خوبی داشته‌ایم، چه بختی که زنده و پیروزمند بوده‌ایم!

برداشت: اکنون آن تیر که از دست ما رفته، تنها باد در دست ما باقی مانده است.

برداشت: کجا رفت هوشنگ و کجا رفت زردهشت؟ کجا رفت جمشید، آن کسی که ذاتش نیکو بود؟

برداشت: کجا رفت آن پرچم کاوه‌ای و کجا رفت آن شمشیرهای بنفش؟

برداشت: کجا رفت آن کاوه‌ی مشهور و معروف؟ کجا شد فریدون با شخصیت برجسته و بزرگش؟

برداشت: کجا رفت آن قدرت و اقتدار، کجا رفتم، و آن شکوه الهی کجا رفته است؟

برداشت: کجا رفته آن دادگستر بزرگ، کجا gone شده آن کمبوجیه معروف؟

برداشت: کجاست آن داریوش شجاع و دلاور؟ کجاست آن ثروت و گنج و دولت پادشاه اردشیر؟

برداشت: دلیران ایران کجا رفته‌اند که زینت و زیبایی کشور را رها کرده‌اند؟

برداشت: افراد بزرگ و معتبری که در زیر زمین آرامیده‌اند، بیایند و بر روی زمین ما عبور کنند.

برداشت: اگر از تو بپرسند که ایران کجاست، باید بگویی همان سرزمین دلیران و مردان شجاع است.

برداشت: به تماشا بنشینید که این مکان از تاج و تخت سلطنت خالی و بی‌نصیب مانده است.

برداشت: هیچ چیز از بازی‌های ورزشی، میدان، اسب و حتی آتش‌گشسب (موجود اساطیری) پیدا نیست.