شمارهٔ ۳۴ - بی خبری‌!

برداشت: اگر بدانم که بعد از مرگ دنیای دیگری وجود دارد و خبری هست،

برداشت: من دلم را به آرزوها و هوس‌ها نمی‌سپارم و در این حال خوش هیچ نفسی نمی‌مانم.

برداشت: ای افسوس که انسان‌ها نابینا و ناشنوا هستند و از پایان دنیا بی‌خبرند.

برداشت: ای کاش بعد از مرگ، چیزهایی مثل لذت، شوق و زندگی دوباره وجود داشت.

برداشت: این کاروان چیزی جز گرد و غبار نیست و بدتر از ندانستن، درد و رنجی وجود ندارد.

برداشت: خبرنگاران از دلیل خودداری تو، گفته‌های همه را مشکوک و نامعتبر می‌دانند.

برداشت: کسی که از واقعیت‌های ظاهری بی‌خبر است، چگونه می‌تواند به دنبال رازهای پنهان برود؟

برداشت: پیامبران سخنان عاقلانه‌ای بیان کردند و برای برقراری نظم در جهان تلاش کردند.

برداشت: در این موضوع مهم، نه باید بطور نادرست عمل کرد و نه باید بی‌نظمی کرد؛ مانند طواف در کعبه که نیازمند احترام و دقت است.

برداشت: عارفانی که به اسرار و حقایق عمیق وجود پی برده‌اند، همه در حالتی از شگفتی و جذب به وجود الهی هستند و به نوعی از خود و دنیا مستغرق شده‌اند.

برداشت: همه می‌گویند که هیچ موجود دیگری غیر از خدا وجود ندارد و این موضوع قابل بحث و تردید نیست.

برداشت: انسان بخشی از وجودی است که همیشه بوده و هیچ زمانی پایان نمی‌یابد، همان‌طور که وجود ازلی خود نیز پایانی ندارد.

برداشت: این بیت می‌گوید که روح واحدی وجود دارد و این روح به صورت‌های مختلفی در بدن‌ها تجلی می‌کند. در واقع، همه این بدن‌ها با وجودی که متفاوت به نظر می‌رسند، در حقیقت به یک جان و زندگی وابسته‌اند.

برداشت: قطره‌ای از دریا جدا شد، اما در پایان دوباره به دریا ملحق شد.

برداشت: از دو مسیر مختلف، خم‌های فکری و اندیشه‌ای متعلق به شیخ اشراق و انشتین به هم می‌پیوندند.

برداشت: این اتفاقات تازه شروعی بر ناآگاهی و عدم آگاهی است و هنوز هم نشانه‌هایی از نادانی و ناتوانی در درک و شنیدن وجود دارد.

برداشت: این خط و خال‌های پرچالش بر بدن من نشان‌دهنده چیست؟ من در حقیقت چه کسی هستم؟ آیا من فقط این جسم هستم یا چیزی فراتر از آن، ترکیبی از خرد، عشق و خیال؟

برداشت: قدرت حافظه با این وسیله به طور مستمر و در هر زمان فعالیت می‌کند.

برداشت: در این دنیا که پر از مشکلات و سختی‌هاست، کسانی هستند که با وجود تمام این دشواری‌ها، از لذت‌ها و زیبایی‌های زندگی بهره‌مند می‌شوند و از دردها و رنج‌ها غافل نمی‌مانند.

برداشت: من خودم مانند این مشک خوشبو نیستم، من فقط یاد و خاطره‌ای از گذشته دارم.

برداشت: هر چه باشد، چه زنده باشم و چه مرده، مهم این است که تا زمانی که یاد و حافظه‌ام وجود دارد، من همین جا هستم.

برداشت: اگر این حافظه از بدن بیرون برود، من و تو و تمام پیوندهای بین ما هم از بین می‌رود.

برداشت: اگر حافظه از ذهن بیرون برود، نمی‌توان گفت که انسان باقی‌مانده است.

برداشت: می‌دانم که وجود قدیمی است و هرگز از بین نخواهد رفت.

برداشت: گاهی مانند پروانه‌ای سرگردان و گاهی به مانند شمعی ثابت و روشن می‌شود. گاه به حالتی پراکنده و گاه در کنار هم جمع می‌شود.

برداشت: این "من" که وجودش به عنوان یک کودک زندگی شناخته می‌شود، در واقع اشاره به حافظه و درک‌های ما دارد.

برداشت: اگر یک مشکل برای من پیش بیاید، هنوز هم شخصیتم و وجودم به طور کامل از بین نرفته است.

برداشت: اگر این روح دوام داشته باشد و این حرف‌ها به جایی برسند،

برداشت: چنان که نوزاد از رحم مادر به دنیا می‌آید، انسان نیز وقتی از این جهان خارج می‌شود، قدم به دنیای دیگری می‌گذارد.

برداشت: یادها و خاطرات به تدریج از ذهن پاک می‌شوند و هر آنچه را که شخص دیده و تجربه کرده، فراموش می‌کند.

برداشت: زندگی نتیجه‌ی این محیط و شرایط جوی است و تنها در این کره‌ی کوچک که ما در آن هستیم محدود می‌شود.

برداشت: زندگی حاصل تصادف و اتفاقات شگفت‌انگیز است که در مسیر ما پیش می‌آید.

برداشت: روشنی نیست که در سیارات دیگر چه خبرهایی از این تصادف به وجود آمده باشد.

برداشت: چرا که نخستین، بدون شک و تردید، دارای پایانی است که باید به آن برسد.