شمارهٔ ۲۴ - جواب به یکی از دوستان

برداشت: ای محمد صالح، فرزانه و دانشمند، از خداوند برای تو موفقیت و توفیق می‌خواهم.

برداشت: وکیل‌الملک، انسانی دیندار و با اصالت بود که به اصول و پایه‌های اسلام پایبند بود.

برداشت: وجود او مانند وکیلان فریبکار نیست که همیشه در حال دزدی و گدایی باشند.

برداشت: بین او و این جاهلان که مورد پذیرش نیستند، تفاوتی به اندازه فاصله زمین تا آسمان وجود دارد.

برداشت: وکیل ملت و حامی حقوق آن‌ها بود، مانند کسی که به خوبی از مستطاب خود حمایت می‌کند.

برداشت: به طور مسلم، کسی که به تو اهمیت می‌دهد و نگران حال توست، از آن دوست به یادگار مانده است.

برداشت: اخیراً برایم شعرهایی گفتی و از من خواستی که از خدا شفایم را بخواهم.

برداشت: من درمانی را که باعث رنج روح من است نمی‌خواهم، حتی اگر مانند عمر نوح باشد.

برداشت: اگر سال‌ها زنده بمانم، انگار هزاران بار جانم را از دست داده‌ام.

برداشت: زندگی شاعر در مرگ او نهفته است، مانند این است که استمرار خوشه‌ها در شکفتن آن‌ها وجود دارد.

برداشت: در زندگی، جز تکرار تلخی‌های نهفته، لذتی برایم نیست.

برداشت: چشمم به خاطر رفتارهای نادانانه، چهره زشت زمانه را زشت‌تر می‌بیند.

برداشت: به خودم می‌گویم که با خاطر خوش از سرنوشت، خوب است که این بیماری دشوار را تحمل می‌کنم.

برداشت: از دست آدم‌های ناپاک و بدخو نجاتم داده و به یک سو دور کرده است.

برداشت: من به انجام وظایف خود ادامه می‌دادم، اما نمی‌توانستم با این وظیفه به خوبی ارتباط برقرار کنم.

برداشت: این جمله به معنای این است که شخصی مسئولیت دارد یا باید کاری انجام دهد، و در این راستا با مسأله‌ای مواجه است که مسئله‌ای ناپسند و ناخوشایند به شمار می‌رود. این مسئولیت و تکلیف ممکن است او را دچار چالش‌هایی کند که به نوعی به او تحمیل شده‌اند.

برداشت: چطور می‌توانم از وجدانم پاداشی بگیرم وقتی که در میان گروهی از دزدان تنها هستم؟