شمارهٔ ۱۵ - قمرالملوک

برداشت: ای گل تازه زندگی، تو از جوانی هم برتر و بهتر هستی.

برداشت: ای شبنم صبح، تو چه لطیف و زیبا هستی؛ ای چمن تازه، تو نیز در تمیزی خود مثال‌زدنی هستی.

برداشت: ای بلبل خوش‌صدا، که در هر زمانی نغمه می‌خوانی و همچون نوری زیبا در دل‌ها می‌تابی.

برداشت: این بیت به نوعی به تمایز و برتری ویژگی‌های فردی اشاره دارد. می‌گوید: وقتی تو، که مانند آفتاب تابان هستی، چگونه ممکن است نامت به قمر نسبت داده شود؟ به این معناست که فرد باید به ارزش و درخشندگی واقعی خود پی ببرد و از مقایسه با دیگران، که ممکن است کمتر درخشان باشند، پرهیز کند.

برداشت: زحمتی که تو کشیدی به آسمان نسبت داده شده و لعنت به سرشت آسمان که این‌گونه عمل می‌کند.

برداشت: اگر آسمان ذاتاً پست باشد، پس چرا دست تو آسمان را شکسته است؟

برداشت: دستی که به کسی ظلم نکرده، در زمان خود اشتباهی انجام نداده است.

برداشت: دستی که به خاطر نیکی و خوش قلبی به یتیمان کمک کند، ارزشمند و قابل احترام است.

برداشت: ای چرخ روزگار، هرچند که اعتقادی به تو ندارم، اما می‌دانم که ممکن است چیزی که در دست توست، نشکند.

برداشت: اگر با نیرنگ این دست را بشکنی، این دست دیگر چگونه این‌گونه وجود دارد؟

برداشت: دست تو بر قلب ما قرار دارد و به همین دلیل است که قلب ما شکسته شده است.

برداشت: آسمان در یک لحظه به خاطر دست تو شکسته و قلب جهانی را داغدار کرده است.

برداشت: یک تیر می‌تواند به هدف‌های زیادی بخورد، پس لعنت بر کمان و تقدیر.

برداشت: ای روزگار بی‌رحم و ستمگر، لطفاً از زندگی من دست بردار و به من آرامش بده.

برداشت: به توجه به نشانه‌های منفی و دشواری‌های زندگی، نگاهت را از آنها دور کن. زمانه، در برخی مواقع، هیچ باروری و ثمری ندارد.

برداشت: برای به‌وجود آوردن یک انسان برجسته و بافضیلت مانند قمرالملوک، به زمانی بسیار طولانی و نه چندان ساده نیاز است؛ گویی باید صد قرن و هزار سال سپری شود تا چنین انسانی متولد شود.

برداشت: ایران که هیچ‌گاه زنانش همچون او را ندارد، هیچ زنی چنین ویژگی‌های هنری و زیبایی نداشته است.

برداشت: در زیر ظاهر زشت، زیبایی نهفته است؛ در ابرهای تاریک، نوری پنهان وجود دارد.

برداشت: بگذار صدای شاد و نشاط‌آور برای ما باقی بماند و بخواند.

برداشت: از نغمه‌ها و آوازهای آسمانی، زندگی و جوانی به دل‌های مرده و بی‌روح بازمی‌گردد.