شمارهٔ ۶ - جواب بهار به ادیب‌ السلطنهٔ سمعین «عطا»

برداشت: ای سمیعی، نامه‌ات به دستم رسید و شعر تو هم رسید.

برداشت: شعر زیبا و شیرین همچون عسل است و بهترین کلام کم و نایاب است.

برداشت: عباراتی که با آنها آشنا هستیم و نوشته‌های زیبا که همچون پر زیبای طاووس چشم‌نوازند.

برداشت: ویژگی‌های شعری که جان را به شادابی و طراوت بیشتری می‌بخشد، از زمان‌های گذشته بسیار ارزشمندتر است.

برداشت: من در حیرت مانده‌ام که چه بگویم، شعر و خط خوش را از که بگیرم.

برداشت: با چنین حال خسته و خط بد، چگونه می‌توانم به خواجه نامه‌ای بنویسم؟

برداشت: به خاطر تکرار زیاد، مطالبی را که یاد گرفته بودم به خوبی حفظ کردم.

برداشت: هر کسی که سؤالی از من می‌کرد، من یادداشت‌های خواجه را به او نشان می‌دادم.

برداشت: به خود می‌بالم که در دوران ما، مردی چنین بزرگ و ارزشمند در میان ما قرار دارد.

برداشت: افتخار دیگری که این شخص محترم در چنین نامه‌ای به یاد من افتاده است.

برداشت: خواجه آگاه است که چقدر به ناتوانی و ضعف ما پی برده و در واقع، توانایی‌های ما را سنجیده است.

برداشت: شعلهٔ علاقه زمانی که روشن می‌شود، آرزوها را به سمت هدفشان می‌فرستد.

برداشت: هرچند در زندگی به شدت ناراضی و دلگیرم، اما با این حال می‌خواهم که در سرزمین خودم بمیرم.

برداشت: من جانم را به خاک میهنم تقدیم می‌کنم و دوست دارم در زیر خاک وطنم آرام بگیرم.

برداشت: ای سمیعی، صدای تو جان تازه‌ای به من بخشید و مرا از نو زنده کرد.

برداشت: اگر سایه‌ام بر روی خاک حرکت کند، این حرکت نشانه‌ای از عشق توست که منبع وجود من است.

برداشت: اگر صدایی از من بلند شود، مانند صدای چنگ خواهد بود و آن دم جان‌بخش تو است که نوازندگی می‌کند.

برداشت: رشته‌ای نازک و ظریف به زندگی متصل است که تمامی تارهای آن پاره شده‌اند.

برداشت: تنها چیزی که در زندگی باقی مانده، ارتباط و دوستی با چند نفر از رفقاست.

برداشت: دوستانی که در جمع و مجالس حضور دارند، آخرین نشانه‌های زندگی و انرژی من هستند.

برداشت: چرا که در جایی دیگر، جز ظاهر سازی و نیرنگ، هیچ چیز پاک و فرهیخته‌ای وجود ندارد.

برداشت: برای من صحبت با هنرمندان مانند بهشتی است و جز این، همه جا مانند زندان می‌ماند.

برداشت: با وجود اینکه شانس با من یار نیست، اما در آنجا نیز از حسودان در امان هستم.

برداشت: حسادت دیگران در آن مکان، نشانه‌ای است که در تمام دیوارها و درها باقی مانده است.

برداشت: این یادگاری چیزی جز بی‌احترامی و زشتی به جا نگذاشته است و فقط بدبختی و رسوایی به همراه داشته است.

برداشت: اما در زندگی هر سختی که وجود دارد، آرامشی هم در پی آن است و حتی در دوران زحمت و درد، لحظاتی از استراحت و آسودگی به دست می‌آید.

برداشت: خوشحالی و سپاسگزاری از خداوند به خاطر داشتن دوستان، چرا که آن‌ها مانند پروانه‌هایی هستند که دور شمع جمع شده‌اند و به روشنی و گرمای آن جذب می‌شوند.

برداشت: هیچ امامی در مسجد برای alguien که نماز نمی‌خواند نیست.

برداشت: در این دنیا، افرادی که دارای عقل و فهم صحیح هستند، خود را به مشکلات و مشکلات بیهوده نمی‌اندازند و به دردسر نمی‌افتند.

برداشت: ای سمیع، سخن من به پایان رسید و حالا خجالت و ناتوانی‌ام نمایان شده است.

برداشت: لطفاً سلام من را به همه اعضای انجمن برسانید و از طرف من به آن‌ها خدمت کنید.

برداشت: فرماندهان سخن را به نوبت یکی یکی، به دست و به صورت نوازش کن.

برداشت: اگر معشوقی باشد که با گفتار شیرین و زیبا خودزمانی را به یاد بهار زنده کند، بوسه‌ای که بر لبانش می‌زنند، می‌تواند گرمی و لطافت آن یاد را به دوش بکشد.