آن خوبروی دلبر همچون سبیک زر
آمد به مجلس اندرو بنشست پیش روی
دربارهٔ این سروده
این شعر به توصیف زیبایی و جذبه یک معشوق میپردازد که همچون طلا میدرخشد و در مجلس حضور دارد. رنگ لبان او مانند لعل بوده و طعم شراب را به یاد میآورد. شاعر از آتش عشقش به او میگوید و از بوی خوش عطرش یاد میکند و در نهایت از پروردگار خواسته میشود که روح و زیبایی او را ببیند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
لعلش به لب مزیدم طعم شراب داد
بیدردسر شرابی در صندلین سبوی
آتش بر او گرفتم بوی عبیر داد
یارب که دیده هرگز زر عبیر بوی