شمارهٔ ۱۸۵ - بهار شیروانی

برداشت: در شهر شروان شاعری به نام بهار زندگی می‌کرد که به خاطر شعرهای زیبا و سخن سنجی‌اش معروف بود.

برداشت: من خیلی چیزها از آن گوینده نمی‌دانم، اما هر چه هم که می‌دانم، هم بزرگان و هم مردم عادی از آن آگاه هستند.

برداشت: حالا به شعر خود نخواهم بالید، زیرا این کار فقط از نادانی ناشی می‌شود.

برداشت: من به دیوانگی و نادانی مردم دل نمی‌بندم، چون از میان این گروه تنها انسانی سنگین‌بار و ناتوان می‌بینم.

برداشت: اما از میان این افراد، یکی دشمن من است که به رأی ابلیس و به ویژگی‌های شیطانی خود عمل می‌کند.

برداشت: همه آنچه که او می‌گوید از آن بهار توست، چراکه اشعار در دفتری به طور پنهانی انباشته شده‌اند.

برداشت: چه بگویم با کسی که به دلیل نداشتن دانش، نمی‌تواند فرق بین چیزهای مختلف را بفهمد؛ مثل اینکه نتواند شروانی را از خراسانی تشخیص دهد.

برداشت: من چه زحمتی می‌کشم در مبارزه با کسی که آرامش و راحتی‌اش در سرکردن من و ستم به من است.

برداشت: پرداختن به چنین موضوعی برای من مایه افسوس است، چون در دنیای کلام، مانند سلیمان صاحب مقام هستم.

برداشت: آیا داستان و افسانه، به نادانی و نوجوانی شبیه است، و یا با شفافیت و صداقت همچون سلمان که در پاکی و ایمان خود است؟

برداشت: به خودت مراجعه کن و از خودت بپرس که آیا درون قلبت چیزی برای شگفتی و شادی وجود دارد، سپس به فصل بهار نگاه کن و ببین که آیا حال و هوای تو شبیه به حال و هوای منطقه طوس است یا به حال و هوای منطقه شروان.