شمارهٔ ۱۸۴

در این شعر، راوی به عیادت خود فردی را می‌بیند که در لباس انسان ظاهر شده است. زمانی که راوی از نام او می‌پرسد، آن فرد خود را خواجه عبدالحمید عرفانی معرفی می‌کند.