شمارهٔ ۱۸۲ - تربیه طبیعی

برداشت: طوفانی با شدت و سر و صدا بر دشت می‌گذرد و فریاد می‌زند.

برداشت: یک دانه زنبق را از دشت برداشت و آن را به سمت باغی پرتاب کرد.

برداشت: خورشید بر روی زمین او تابید و بارانی بر روی قبرش بارید.

برداشت: زندگی دوباره آغاز شد و ریشه‌ها رشد کردند و از ساقه‌ها گیاهی سبز و تازه به وجود آمد.

برداشت: یک گل آبی رنگ با چشمانی کبود و چهره‌ای نیلی رو به روی ماست. این گل با بدنی لاغر و نازک، به نظر می‌رسد که ضعیف است.

برداشت: به این سمت نگاهی بینداز، خواهی دید که کسی بر تختی شکوهمند نشسته است، همچون پادشاهی که در میان بنفشه‌ها قرار دارد.

برداشت: شما با بدنی چاق و صورت زیبا و خندان و دندان‌های سفیدی هستید.

برداشت: تاجی زیبا بر سر دارد که در کمال شکوه و عظمت است و به دلنشینی و لطافت نیز اشاره دارد.

برداشت: گل بنفشه در برابر پادشاه یک دهقان، به حالت خمیده و شرم‌زده در می‌آید.

برداشت: او گیج و شگفت‌زده شد و گفت چگونه می‌شود که از یک نوع، مانند پرنده‌ای که از تخم بیرون می‌آید، به وجود آمده است.

برداشت: کودکی در شهر مشاهده کرد که باغبان در زحمت است و از این موضوع احساس شرمندگی کرد.

برداشت: پدربزرگ من هم کسی مانند تو بوده که به ما نظم و ترتیب داده است.

برداشت: این جمله به این معناست که شرایط جغرافیایی، نوع غذا و شیوه تربیت، باعث شده که ما ویژگی‌ها و شخصیت خاصی پیدا کنیم و به شکل خاصی ساماندهی شویم.

برداشت: تأثیر مربی طبیعی بر ما بیشتر از آن چیزی است که ما بتوانیم دلیل و برهان بیاوریم.