شمارهٔ ۱۷۹ - در هجو کسی که بهار را حبس کرد

برداشت: ما هر دو جوان و سرزنده‌ایم، همچنان که با شوق و انرژی به زندگی می‌نگریم.

برداشت: اکنون تو از زیبایی‌های هند بهره‌مند شده‌ای و در حال جستجوی چیزی ارزشمند هستی.

برداشت: تو برای فریب مردم، ظاهری خاص و جذاب به خود گرفته‌ای.

برداشت: تو من را در اسارت نگه می‌داری، ای وای! از ننگ خویشاوندی‌ات شرمنده‌ام.

برداشت: وقتی تو را ببینم و تو هم من را ببینی، هر دو مانند یک ظرف مشترک و هم‌نوا می‌شویم.

برداشت: تو از نگاهی تند و جدی من متوجه ناز و محبت‌های من می‌شوی.

برداشت: خندهٔ من همچون شیری نیرومند و شجاع است، در حالی که اخم تو مانند چهرهٔ شخصی بسیار مغرور و متکبر است.

برداشت: این شخصیت پس از اینکه چهره‌اش را در هم کشید، به زودی نغمه و آهنگ سر می‌دهد و آن دیگری که می‌خندد، ناگهان شکایتش را با ضربه‌ای به گوش می‌رساند.