شمارهٔ ۱۷۸ - در تقاضای دو اسب به عاریه

برداشت: ای آزادزاده، افرادی به خاطر عشق و علاقه به تو جان باختند، عده‌ای با پاسخ و گروهی دیگر با سوالات خود.

برداشت: من هیچ چیزی بهتر از دکان تو پیدا نکردم و سخنی خوش‌تر از گفتار تو نشنیدم.

برداشت: بهار فرا رسیده و این فصل به گونه‌ای است که فقط خواب و خیال از آن باقی می‌ماند و هیچ چیز دیگری نمی‌ماند.

برداشت: به همین دلیل، من تمایل دارم بهاری شاداب و سرشار از زندگی را تجربه کنم، چرا که عشق او مرا مانند هلالی در آغوش گرفته و دلم را به تپش می‌آورد.

برداشت: وقتی حوری با زیبایی و نازش وارد باغ می‌شود، مانند ماهی‌ست که در دشت آزاد و شاداب در حال جنب و جوش است.

برداشت: برای رسیدن به وصال بعد از جدایی، باید با او به دو فرسنگ دورتر بروم.

برداشت: باید دو اسب را برای خود آماده کنیم که یکی با زین و دیگري با لگام، صدای بلند و پرشوری مثل یک شیر داشته باشد و به سرعت همچون یک آهو حرکت کند.

برداشت: من از تو آرامش می‌گیرم و دوباره آسان می‌کنم، زیرا نه بار سنگینی بر دوشم دارم و نه بار دیگری برای حمل کردن.

برداشت: می‌دانم که روزی آن‌ها را از من می‌گیرند، مگر اینکه خدمتکاران و دلالان به من کمک کنند.

برداشت: امیدوارم که مانند بهاری شاداب، دیگران را نیز شاد کنی، چرا که دنیا به خاطر وجود تو خوشحال و سرزنده شده است.