شمارهٔ ۱۷۷ - در سپاسگزاری

برداشت: ابوسعید شخصیتی برجسته و با مقام رفیع است که در اوج محبوبیت و احترام قرار دارد، مانند خورشید که نور و درخشش زیادی دارد.

برداشت: حسین و حسن دارای ویژگی‌های خاصی هستند که از آغاز وجودشان به ولایت علی متصل شده‌اند و این ارتباط در ذات و سرشت آنان نهفته است.

برداشت: روح سعادت ابدی به وجود او مرتبط است و شرافت ازلی نیز از ذات او ناشی می‌شود.

برداشت: ای خداوند، تو که در زیبایی و کمال خود بی‌نظیر و بی‌همتا هستی.

برداشت: چشم روحانی و نوری از نسل بزرگوارانی است که چشم امید و افتخار را روشن می‌کنند.

برداشت: شنیده‌ام که یکی از شاعران تو را ستوده است و گفته که تو در انجام کارها بسیار ماهر و کاربلدی.

برداشت: همیشه باید به این افراد کم‌محلی کنی، زیرا راهی برای کمک به آن‌ها جز فاصله گرفتن وجود ندارد.

برداشت: ای پروردگار بزرگ، از من بگو به آن شاعری که گفته بود: او نه سرپرستی دارد و نه ولی‌ای.

برداشت: ولی من، ولی خدا و حجت عصر، سرپرست و نگهدار من است و او ربّی است که هرگز فانی نمی‌شود.

برداشت: به واسطهٔ رحمت خدا و اهل بیت، تو برای من مظهر امید و مقصد آرزوهایم هستی.

برداشت: بله، اگر قرار است از جانب امام نظری درباره من به تو برسد، باید به گونه‌ای باشد که هیچ گونه نقص و اشکالی نداشته باشد.

برداشت: به حق خداوند یگانه، هر کسی که با تو دشمنی کند، باید بداند که قدرت و توانش دو برابر می‌شود و در برابر ضربه علی، شکست خواهد خورد.